شاخص ها و روش های اندازه گیری عملکرد پایداری در شرکت های تولیدی

پایداری در شرکت های تولیدی از یک مفهوم اخلاقی به یک ضرورت راهبردی تبدیل شده است که ابعاد اقتصادی، زیست محیطی و اجتماعی را به صورت یکپارچه دربرمی گیرد. با این حال، فقدان اجماع بر سر شاخص ها و روش های اندازه گیری مناسب، پیاده سازی موثر پایداری را با چالش مواجه کرده است. هدف این مقاله، مرور روایتی شاخص ها و روش های اندازه گیری عملکرد پایداری در شرکت های تولیدی برای ارائه تصویری منسجم از ادبیات موجود است. یافته ها نشان می دهند که شاخص های پایداری در سه گروه اقتصادی، زیست محیطی و اجتماعی طبقه بندی می شوند. شاخص های اقتصادی شامل بهره وری، بازگشت سرمایه و هزینه های عملیاتی هستند. شاخص های زیست محیطی شامل شدت مصرف انرژی، انتشار کربن، مصرف آب و مدیریت پسماند می باشند. شاخص های اجتماعی نیز ایمنی کارکنان، آموزش، تنوع و تعامل با جامعه را پوشش می دهند. در مورد روش های اندازه گیری، چارچوب های مختلفی از جمله کارت امتیازی متوازن پایدار، ارزیابی چرخه عمر، تحلیل پوششی داده ها و استانداردهای گزارش دهی مانند GRI و ISO ۱۴۰۰۱ شناسایی شدند. هر یک از این روش ها مزایا و محدودیت های خاص خود را دارند و انتخاب روش مناسب به اهداف، اندازه شرکت و سطح بلوغ مدیریتی بستگی دارد. مطالعه حاضر همچنین چالش های اصلی شامل پراکندگی شاخص ها، مشکل دسترسی به داده های باکیفیت و عدم تطابق بین اهداف استراتژیک و شاخص های اندازه گیری را شناسایی کرد. علاوه بر این، روندهای جدید پژوهشی مانند ادغام فناوری های دیجیتال و تمرکز بر پایداری در زنجیره تامین و اقتصاد چرخشی برجسته شدند. این مقاله پیامدهای نظری، مدیریتی و زیست محیطی مهمی دارد و به مدیران، پژوهشگران و سیاست گذاران در طراحی و پیاده سازی سیستم های سنجش پایداری کمک می کند.

کلیدواژه ها:

عملکرد پایداری ، شرکت های تولیدی ، شاخص های پایداری ، اندازه گیری عملکرد ، مدیریت تولید پایدار.