تحلیل میان رشته ای کاربردهای هوش مصنوعی در مهندسی و علوم انسانی: کارکردهای عملی، چالش های اخلاقی و چشم انداز آینده

این مقاله به تحلیل میان رشته ای کاربردهای هوش مصنوعی در دو حوزه مهم مهندسی و علوم انسانی می پردازد. با توجه به تحولات شگرف هوش مصنوعی و پتانسیل آن برای ایجاد تحول در صنایع و جوامع، درک جامع کارکردهای عملی، چالش های اخلاقی و چشم انداز آینده آن در این حوزه های متنوع حیاتی است. هدف اصلی این پژوهش ارائه یک تحلیل تطبیقی از نحوه به کارگیری هوش مصنوعی، بررسی مسائل اخلاقی ناشی از آن و ترسیم افق های آتی برای توسعه پایدار آن در هر دو رشته است. برای این منظور، یک مطالعه تحلیلی و مروری بر ادبیات موجود و نمونه های کاربردی هوش مصنوعی در مهندسی (مانند بهینه سازی سیستم ها و طراحی خودکار) و علوم انسانی (مانند تحلیل زبان طبیعی و آموزش) انجام شد. نتایج نشان می دهد که در حوزه مهندسی، هوش مصنوعی توانسته است زمان طراحی سازه ها را تا ۴۰٪ کاهش داده و دقت محاسبات را تا ۹۵٪ افزایش دهد، در حالی که در علوم انسانی به بهبود قابل توجهی در تحلیل داده های پیچیده و تعاملات انسانی منجر شده است. با این حال، چالش های اخلاقی نظیر حریم خصوصی، تبعیض الگوریتمی و مسئولیت پذیری نیز به طور فزاینده ای مطرح می شوند که نیازمند توجه جدی هستند. این یافته ها حاکی از آن است که توسعه مسئولانه هوش مصنوعی نیازمند رویکردی میان رشته ای و توجه همزمان به پیشرفت های تکنولوژیک و ملاحظات انسانی اخلاقی است و می تواند راهنمایی برای سیاست گذاران و محققان در مسیر آینده هوش مصنوعی باشد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، یادگیری ماشین ، مهندسی ، علوم انسانی ، پردازش زبان طبیعی (NLP) ، اخلاق الگوریتمی