حفظ هویت معماری بومی با رویکرد نوسازی روستای آهار

در سال های اخیر تغییر در بافت و سیمای روستاها به دلیل رشد فزآینده، نوسازی، نفوذ و هجوم فناوری و فرهنگ شهری، سبک های معماری وارداتی، مدرن سازی خانه ها و به تبع آن تخریب و ترمیم بناهای بومی سبب شده که در کنار بهبود زیرساخت ها تهدید جدی برای تداوم هویت معماری بومی و ساختار فرهنگی روستا باشد. امروزه روند نوسازی در معماری بومی روستاها خسارت های جبران ناپذیری از نظر اصالت روستایی و زیباشناسی منظر به دنبال خواهد داشت. تحول آگاهانه معماری مستلزم شناخت و اطلاع از خصوصیات شاخص های بومی است که می تواند نقش تعیین کننده ای در سمت و جهت گیری نظام سیاست گذاری و برنامه ریزی مسکن و طراحی ایفا کند. رویکرد هویت معماری بومی در روند نوسازی ابعاد مختلف اقتصادی، اجتماعی و کالبدی-محیطی را با هم در بر می گیرد. پژوهش حاضر با هدف حفظ هویت معماری بومی با رویکرد نوسازی و ارائه راهکارهای طراحی و مدیریتی جهت تقویت پیوند میان سنت و توسعه انجام گرفته است. روش تحقیق مبتنی بر مطالعه میدانی، بررسی اسناد و تحلیل محتوای طرح هادی روستا است و تلاش دارد از طریق تطبیق داده های موجود با وضعیت کنونی، میزان انطباق سیاست های نوسازی با اصول هویت بومی را ارزیابی نماید. یافته ها نشان می دهد که تغییر در الگوهای کالبدی، نوع مصالح و گسست در نظام فضایی سنتی از عوامل اصلی تضعیف هویت معماری بومی روستا هستند. در پایان پژوهش با تکیه بر نتایج حاصل راهکارهایی در جهت بازتعریف الگوهای بومی در قالب طراحی معاصر ارائه می دهد که می تواند مبنایی برای سیاست گذاری نوسازی پایدار در روستاها باشد. (نگارندگان، ۱۴۰۴)

کلیدواژه ها:

حفظ بافت ، بومی روستای آهار ، معماری بومی ، نوسازی روستا ، هویت