اثربخشی روایت درمانی بر اهمال کاری و خودکارآمدی زنان سرپرست خانوار استان اصفهان

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر بخشی روایت درمانی بر اهمال کاری و خودکارآمدی زنان سرپرست خانوار استان اصفهان انجام شد. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه زنان سرپرست خانوار ساکن در استان اصفهان بود که شامل زنان تحت پوشش نهادهای حمایتی کمیته امداد و سازمان بهزیستی و زنان مستقل می شدند. نمونه پژوهش متشکل از ۳۰ نفر از زنان سرپرست خانوار بود که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) جایدهی گردیدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه های اهمال کاری ناب و استیل (۲۰۱۰) و خودکارآمدی عمومی شرر و همکاران (۱۹۸۲) و مداخله روایت درمانی (پاین به نقل از قوامی و همکاران (۲۰۱۳)) بود. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که اعمال مداخله روایت درمانی در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل منجر به افزایش معنادار نمرات خودکارآمدی در مرحله پس آزمون شد؛ با این حال مقایسه نمرات پیگیری با پس آزمون نشان داد که تفاوت معناداری وجود ندارد (P<۰.۰۵) که حاکی از عدم تداوم اثرات مداخله در طول زمان است. در متغیر اهمال کاری نتایج نشان داد که تفاوت معناداری بین گروه آزمایش و کنترل در مراحل پس آزمون و پیگیری وجود نداشت (P>۰.۰۵) و مداخله مورد نظر نتوانست کاهش معناداری در اهمال کاری ایجاد کند. بنابراین بر اساس یافته های پژوهش می توان استنباط نمود که اگرچه روایت درمانی می تواند به عنوان یک مداخله موثر در ارتقای خودکارآمدی زنان سرپرست خانوار مورد استفاده قرار گیرد اما اثرات آن در بلندمدت نیازمند حمایت های تکمیلی است. همچنین این رویکرد به تنهایی برای کاهش اهمال کاری در این گروه از جمعیت کافی نبوده و نیاز به تلفیق با سایر روش های درمانی دارد.

کلیدواژه ها:

روایت درمانی ، اهمال کاری ، خودکارآمدی ، زن سرپرست خانوار