اثربخشی گروه درمانی متمرکز بر هیجان بر نگرشهای صمیمیانه سازگاری زوجین و رضایت جنسی زنان مبتلا به اختلال ملال پیش از قاعدگی شهر اصفهان

هدف این تحقیق بررسی اثربخشی گروه درمانی متمرکز بر هیجان بر نگرشهای صمیمیانه سازگاری زوجین و رضایت جنسی زنان مبتلا به اختلال ملال پیش از قاعدگی شهر اصفهان بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون، پس آزمون با گروه گواه و آزمایش بود. جامعه آماری شامل زنان مبتلا به اختلال ملال پیش از قاعدگی مراجعه کننده به مراکز و مطب های زنان و زایمان در سال ۱۴۰۳ بودند که از میان افراد واجد شرایط ۳۰ نفر به صورت هدفمند انتخاب شدند. سپس به طور تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل هر یک ۱۵ نفر تخصیص یافتند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه غربالگری علائم پیش از قاعدگی PSST؛ به نقل از سیه بازی و همکاران (۱۳۹۰)، مقیاس رضایت جنسی هادسون هریسون و کروسکاپ (۱۹۸۱)، پرسشنامه نگرش صمیمانه امیدون و همکاران (۱۹۸۳)، پرسشنامه سازگاری زناشویی گراهام بی اسپانیر (۱۹۷۶) بود. گروه آزمایش تحت گروه درمانی متمرکز بر هیجان برگرفته از پروتکل گرینبرگ (۱۹۹۸) قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. نتایج نشان داد گروه درمانی متمرکز بر هیجان بر نگرشهای صمیمیانه سازگاری زوجین و رضایت جنسی زنان مبتلا به اختلال ملال پیش از قاعدگی تاثیر مثبت و معنادار دارد (p<۰.۰۵). لذا نتایج پژوهش حاضر می تواند مبنای تجربی مناسبی برای تدوین برنامه های آموزشی مبنی بر گروه درمانی متمرکز بر هیجان در جهت کمک به زنان مبتلا به اختلال ملال پیش از قاعدگی بهره گرفت.

کلیدواژه ها:

گروه درمانی متمرکز بر هیجان ، نگرشهای صمیمیانه ، سازگاری زوجین ، رضایت جنسی ، اختلال ملال پیش از قاعدگی