اثربخشی درمان شناختی رفتاری مبتنی بر ذهن آگاهی بر تمایزیافتگی خود در بین زوجین دارای تعارض زناشویی شهر اصفهان

هدف این پژوهش بررسی اثر بخشی درمان شناختی رفتاری مبتنی بر ذهن آگاهی (MBCT) بر تمایز یافتگی خود در زوجین دارای تعارض زناشویی شهر اصفهان بود. این مطالعه از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل زوجین مراجعه کننده به مراکز مشاوره اصفهان در سال ۱۴۰۴ بود که از میان آنها ۶۴ نفر (۳۲ زوج) به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه آزمایش (۳۲ نفر) و کنترل (۳۲ نفر) تقسیم شدند. گروه آزمایش ۸ جلسه ۲ ساعته MBCT بر اساس پروتکل ربکا (۲۰۰۹) دریافت کردند، در حالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه تمایز یافتگی خود اسکورون و فریدلندر (۱۹۹۸) بودند. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چند متغیره (MANCOVA) تحلیل شدند. نتایج نشان داد که MBCT بر تمایز یافتگی خود (p<۰.۰۱، F=۱۶.۷۸، η۲=۰.۵۲) تاثیر معنادار داشت. یافته ها حاکی از آن است که MBCT الگوهای ناکارآمد ارتباطی، عاطفی و مثلث سازی را در زوجین اصفهانی بهبود می بخشد؛ هرچند برای برخی مولفه های ریشه دار نیاز به مداخلات تکمیلی دارد. پیشنهاد می شود این رویکرد در برنامه های مشاوره خانوادگی ادغام شود تا رضایت زناشویی افزایش یابد.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی رفتاری مبتنی بر ذهن آگاهی ، باورهای ارتباطی ، تمایز یافتگی خود ، تعارض زناشویی