مدل یابی طلاق عاطفی بر اساس اسنادهای ارتباطی مهارگری زناشویی با نقش میانجی ناگویی هیجانی

طلاق عاطفی به عنوان پدیده ای پنهان و تدریجی با فرسایش صمیمیت و پیوند هیجانی بین زوجین مشخص می شود. با وجود اهمیت آن در پویایی روابط زناشویی سازوکارهای شناختی، هیجانی و رفتاری موثر بر شکل گیری این پدیده هنوز به طور جامع تبیین نشده اند. پژوهش حاضر با هدف مدل یابی طلاق عاطفی بر اساس اسنادهای ارتباطی و مهارگری زناشویی با میانجی گری ناگویی هیجانی در میان زنان متاهل شهر مشهد انجام شد. مطالعه حاضر از نوع بنیادی کمی و با رویکرد همبستگی علی است که در قالب مدل یابی معادلات ساختاری اجرا شد. جامعه آماری شامل زنان متاهل شهر مشهد در سال ۱۴۰۴ بود که ۴۰۴ نفر به روش در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش عبارت بودند از پرسشنامه طلاق عاطفی، گاتمن، اسنادهای ارتباطی فینچام، مهارگری زناشویی امینی و ناگویی هیجانی تورنتو. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و مدل معادلات ساختاری (SEM) در نرم افزارهای SPSS نسخه ۲۶ و AMOS نسخه ۲۴ تحلیل شدند. حاکی از برازش مطلوب مدل پیشنهادی بود (RMSEA=۰/۰۷۰، CFI=۰/۹۴۱). اسنادهای ارتباطی (B=۰/۵۵۸) و مهارگری زناشویی (B=۰/۴۶۱) اثر مستقیم بر طلاق عاطفی داشتند (P<۰/۰۱). ناگویی هیجانی نقش میانجی جزئی در رابطه بین اسنادهای ارتباطی (B=۰/۱۰۳، VAF=۰/۱۵۶) و مهارگری زناشویی (B=۰/۲۲۰، AFP=۰/۱۳۰) با طلاق عاطفی ایفا نمود. نتیجه گیری می شود که اسنادهای منفی ارتباطی و مهارگری زناشویی هم به طور مستقیم و هم از طریق ناتوانی در پردازش و تنظیم هیجانات، زمینه ساز طلاق عاطفی هستند. طراحی مداخلات ترکیبی برای بازسازی اسنادها، کاهش مهارگری و آموزش سواد هیجانی ضروری است.

کلیدواژه ها:

طلاق عاطفی ، اسنادهای ارتباطی ، مهارگری زناشویی ، ناگویی هیجانی ، مدل یابی معادلات ساختاری