نقش میانجی کیفیت رابطه والد-نوجوان در اثر بخشی فرزند پروری مبتنی بر رویکرد قلب پرورش یافته بر ابرازگری هیجان

این پژوهش با هدف بررسی اثر بخشی مداخله فرزندپروری قلب پرورش یافته بر ابرازگری هیجان در نوجوانان دختر دارای رفتارهای متعارض با والدین و همچنین بررسی نقش میانجی گری کیفیت رابطه والد نوجوان در این فرایند انجام شد. مطالعه حاضر از نوع کاربردی و با طرح شبه آزمایشی پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل اجرا گردید. جامعه آماری پژوهش را ۴۰ نفر از دانش آموزان دختر دوره اول متوسطه با رفتار متعارض با والدین در ناحیه ۵ اصفهان تشکیل می دهد که به روش در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (ن=۲۰) و کنترل (ن=۲۰) قرار گرفتند. گروه آزمایش مداخله آموزشی مبتنی بر رویکرد قلب پرورش یافته بر اساس پروتکل گلسر و ایزلی (۲۰۱۶) را در قالب ده جلسه ۹۰ دقیقه ای دریافت کرد، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه های استاندارد رفتار تعارض آمیز، ارزیابی رابطه والد فرزند فاین و همکاران (۱۹۸۳) و ابرازگری هیجان کینگ و امونز (۱۹۹۲) بود. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون های تحلیل کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA) و تحلیل مسیر یا مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) برای بررسی نقش میانجی گری استفاده شد. نتایج نشان داد که با کنترل اثر پیش آزمون، مداخله آموزشی مبتنی بر رویکرد قلب پرورش یافته منجر به بهبود معنادار کیفیت رابطه والد-نوجوان و افزایش سطح ابرازگری هیجانی در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شده است (F=۲۰.۰۷، ... >p). یافته های تحلیل مسیر (SEM) نشان داد که کیفیت بهبود یافته رابطه والد-نوجوان به طور معناداری ابرازگری هیجان را در نوجوانان تحت مداخله افزایش داده است که این امر نقش میانجی کیفیت رابطه را در اثر بخشی مداخله بر ابرازگری هیجان تایید می کند.

کلیدواژه ها:

فرزندپروری ، رویکرد قلب پرورش یافته ، رابطه والد نوجوان ، ابرازگری هیجان