اثربخشی فرزند پروری مبتنی بر رویکرد قلب پرورش یافته بر کیفیت رابطه والد نوجوان و ابرازگری هیجان در نوجوانان دختر متعارض با والدین

این پژوهش با هدف سنجش اثربخشی فرزند پروری مبتنی بر رویکرد قلب پرورش یافته بر کیفیت رابطه والد نوجوان و ابرازگری هیجان در نوجوانان دختر متعارض با والدین انجام شد. مطالعه حاضر از نوع کاربردی و با طرح شبه آزمایشی پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش را دانش آموزان دختر دوره اول متوسطه با رفتار متعارض با والدین در ناحیه ۵ اصفهان تشکیل می دادند. پس از غربالگری با پرسشنامه استاندارد پرینز و همکاران (۱۹۹۷) از میان مادرانی که نمرات فرزندانشان بالاتر از میانگین بود، ۴۰ نفر به روش در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش تحت مداخله آموزشی مبتنی بر رویکرد قلب پرورش یافته بر اساس پروتکل گلسر و ایزلی (۲۰۱۶) در قالب ده جلسه ۹۰ دقیقه ای قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه های استاندارد رفتار تعارض آمیز، ارزیابی رابطه والد فرزند فاین و همکاران (۱۹۸۳) و ابرازگری هیجان کینگ و امونز (۱۹۹۲) بود. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون های تحلیل کوواریانس چندمتغیره و تک متغیره استفاده شد. نتایج نشان داد که با کنترل اثر پیش آزمون مداخله آموزشی مبتنی بر رویکرد قلب پرورش یافته منجر به بهبود معنادار کیفیت رابطه والد نوجوان و افزایش سطح ابرازگری هیجانی در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شده است (p<۰.۰۰۱, F۲۰۰۷). بر اساس این یافته ها آموزش رویکرد قلب پرورش یافته به عنوان یک مداخله موثر سهم قابل توجهی در بهبود رابطه والد نوجوان و توانایی ابراز هیجانات نوجوانان داشته است. بنابراین می توان از این رویکرد به عنوان راهکاری کارآمد برای تقویت ارتباطات عاطفی در خانواده و ارتقای مهارت های هیجانی نوجوانان دارای رفتارهای مقابله ای بهره برد.

کلیدواژه ها:

فرزند پروری مبتنی بر رویکرد قلب پرورش یافته ، کیفیت رابطه ، والد نوجوان ، ابرازگری هیجان نوجوانان