باز سازماندهی روابط خانوادگی در بستر بیماری مزمن مطالعه پدیدارشناختی تجربه زیسته بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید

هدف از پژوهش حاضر تبیین تجربه زیسته چالش های روابط خانوادگی در افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید بود. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش تحلیل پدیدارشناختی تفسیری انجام شد. مشارکت کنندگان شامل ۸ نفر از بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید بودند که به صورت هدفمند و تا رسیدن به اشباع نظری از میان مراجعان کلینیک روماتولوژی بیمارستان الزهرا اصفهان انتخاب شدند؛ به این معنا که گردآوری داده ها تا زمانی ادامه یافت که داده جدیدی منجر به شکل گیری مضمون تازه نشود. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختار یافته گردآوری و با استفاده از روش تحلیل پدیدارشناختی مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته های پژوهش نشان داد که تجربه بیماری در بستر خانواده در قالب چهار الگوی مرکزی سازمان می یابد: بازسازمان دهی نقش های خانوادگی، پارادوکس، حمایت، تنظیم هیجانی در روابط خانوادگی و تنش استقلال-وابستگی در روابط زوجی. این الگوها نشان می دهند که بیماری به عنوان یک عامل تنش زا با ایجاد تغییر در نقش ها، شکل گیری الگوهای ارتباطی خاص و فعال سازی راهبردهای مقابله ای به ایجاد چرخه های تعاملی در خانواده منجر می شود که کیفیت روابط خانوادگی را تحت تاثیر قرار می دهد. در جمع بندی نتایج پژوهش نشان می دهد که آرتریت روماتوئید فراتر از یک بیماری جسمانی، تجربه ای رابطه ای است که در تعاملات خانوادگی معنا می یابد. بر این اساس توجه به ابعاد بین فردی بیماری و طراحی مداخلات خانواده محور می تواند نقش مهمی در بهبود کیفیت روابط خانوادگی و ارتقای کیفیت زندگی بیماران ایفا کند.

کلیدواژه ها:

آرتریت روماتوئید ، روابط خانوادگی ، تجربه زیسته ، تحلیل پدیدارشناختی ، تعاملات خانوادگی