اثربخشی زوج درمانی هیجان محور بر مهارگری زناشویی و مولفه های آن در زنان متاهل ناخرسند با طلاق عاطفی

با توجه به شیوع ناخرسندی زناشویی و طلاق عاطفی شناسایی مداخلات موثر برای کاهش الگوهای تعاملی ناسازگار زوجین اهمیت ویژه ای دارد. زوج درمانی هیجان محور به عنوان رویکردی مبتنی بر تنظیم هیجان می تواند در بهبود تعاملات زوجین نقش کلیدی ایفا کند. هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی اثربخشی زوج درمانی هیجان محور بر مهارگری زناشویی در زنان متاهل ناخرسند با طلاق عاطفی بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمام زنانی بود که در سه ماهه نخست سال ۱۴۰۴ با شکایت از نارضایتی زناشویی به مراکز مجاز مشاوره و روان درمانی شهر اصفهان مراجعه کردند. با توجه به طرح آزمایشی کوهن (۱۹۸۸) تعداد نمونه برای هر یک از گروه های آزمایش و کنترل ۱۸ نفر و مجموعا ۳۶ نفر در نظر گرفته شد که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. جهت گردآوری داده ها از پرسشنامه های مهارگری زناشویی امینی و همکاران (۱۳۹۷) و طلاق عاطفی گاتمن (۲۰۰۸) استفاده شد. همچنین زوج درمانی هیجان محور بر اساس طرح درمانی آموزش گروهی زوج درمانی هیجان مدار گرینبرگ و همکاران (۲۰۰۸) به صورت گروهی و در ۸ جلسه ۴۵ دقیقه ای اجرا شد. تحلیل های آماری با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۷ انجام شدند. نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل داده ها نشان داد که زوج درمانی هیجان محور بر کاهش مهارگری زناشویی به میزان ۸۵ درصد اثر بخش است، همچنین زوج درمانی هیجان محور بر کاهش مولفه های مهارگری زناشویی از جمله مهارگری هیجانی به میزان ۰/۶۹، مهارگری بی توجهی به میزان ۰/۶۹، مهارگری کلامی به میزان ۰/۶۲، مهارگری انزوا به میزان ۰/۶۱ و مهارگری پنهان کاری به میزان ۰/۶۴ اثر بخش است. یافته ها نشان داد زوج درمانی هیجان محور به طور معناداری موجب کاهش مهارگری زناشویی و مولفه های آن در زنان متاهل ناخرسند شد، بنابراین این رویکرد می تواند به عنوان مداخله ای موثر در پیشگیری و کاهش طلاق عاطفی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

درمان هیجان محور ، مهارگری ، زناشویی ، ناخرسندی ، طلاق عاطفی