تجربه زیسته معلمان از دورکاری در شرایط بحرانی اخیر و پیامدهای آن بر سلامت روان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تجربه زیسته معلمان از دورکاری در شرایط بحرانی اخیر و پیامدهای آن بر سلامت روان انجام شد. این مطالعه با رویکرد کیفی و روش پدیدارشناسی انجام گرفت. جامعه پژوهش شامل معلمان مدارس دولتی و غیردولتی بود که در دوران جنگ تحمیلی تجربه دورکاری داشتند. نمونه ها به صورت هدفمند از میان این جامعه انتخاب شدند و ۱۲ معلم در مصاحبه های نیمه ساختار یافته شرکت کردند. حجم نمونه بر اساس اصل اشباع داده تعیین شد. داده ها با روش تحلیل مضمون تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که دورکاری برای معلمان با واکنش های اولیه متناقض ترکیبی از نگرانی، سردرگمی و در مواردی آرامش نسبی، پیامدهای روان شناختی مانند اضطراب عملکردی، فرسودگی، احساس تنهایی و کاهش ارتباط عاطفی با دانش آموزان و در عین حال برخی مزایا نظیر کاهش رفت و آمد و حضور بیشتر در کنار خانواده همراه بوده است. همچنین ضعف زیرساخت های فناورانه، تداخل نقش های شغلی و خانوادگی و فشار مسئولیت پذیری از مهم ترین عوامل ایجاد فشار روانی بودند. این نتایج ضرورت توجه سیاست گذاران آموزشی به حمایت روانی و تقویت زیرساخت ها در موقعیت های بحرانی را تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

دورکاری ، معلمان ، تجربه زیسته ، شرایط بحرانی ، سلامت روان