اثر بخشی آموزش ذهن آگاهی بر رضایت زناشویی و روابط زناشویی در زنان مراجعه کننده به مراکز مشاوره

هدف از پژوهش حاضر اثر بخشی آموزش ذهن آگاهی بر رضایت زناشویی و روابط زناشویی در زنان مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر شاهین شهر در سال ۱۴۰۳ بود. روش پژوهش روش نیمه آزمایشی با پیش آزمون پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش شامل زنان متاهل مراجعه کننده به مراکز مشاوره و درمان در شهر شاهین شهر می باشد که تعداد ۳۰ نفر نمونه به روش هدفمند از زنان مراجعه کننده به مراکز مشاوره شاهین شهر انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و گروه کنترل (۱۵ نفر) تقسیم شدند. آزمودنی ها قبل و بعد ۸ جلسه در بازه زمانی ۶ هفته آموزش ذهن آگاهی کابات زین و همکاران (۱۹۹۲) به پرسشنامه های پژوهش شامل پرسشنامه رضایت زناشویی انریچ اولسون (۱۹۹۸)، مقیاس روابط زناشویی باسبی و همکاران (RDAS) (۱۹۹۵) پاسخ دادند. داده های پژوهش با استفاده از نرم افزار آماری SPSS نسخه ۲۸ و با تحلیل کوواریانس تک متغیره و چند متغیره مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته های حاصل از پژوهش حاضر نشان داد در متغیرهای رضایت زناشویی و روابط زناشویی بین گروه آزمایش و گروه کنترل تفاوت معناداری وجود دارد (p < ۰/۰۵) که می توان بیان کرد آموزش ذهن آگاهی بر توافق و رضایت در زنان موثر بوده است (p < ۰/۰۵) اما بین دو گروه آزمایش و کنترل از لحاظ نمرات زیر مقیاس انسجام دارای تفاوت معناداری نمی باشد. آموزش ذهن آگاهی به طور معناداری موجب افزایش رضایت زناشویی و بهبود روابط زناشویی در زنان مراجعه کننده به مراکز مشاوره می باشد. همچنین آموزش ذهن آگاهی به عنوان یک رویکرد علمی و عملی در برنامه های مشاوره ای خانواده و زوج درمانی در مراکز روانشناختی و مشاوره می تواند مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

رضایت زناشویی ، روابط زناشویی ، زنان ، ذهن آگاهی