پیش بینی سوگ طولانی مدت بر اساس سبک های دلبستگی و سبک های مقابله ای در مادران داغدیده

هدف پژوهش حاضر پیش بینی سوگ طولانی مدت بر اساس سبک های دلبستگی و سبک های مقابله ای در مادران داغدیده بود. روش پژوهش توصیفی همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه مادران داغدیده در غرب مازندران در سال ۱۴۰۳ بود که از میان آنها ۱۰۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند تا در فرآیند پژوهش شرکت کنند. ابزار گردآوری داده ها شامل نسخه فارسی مقیاس تجدید نظر شده سوگ طولانی مدت یوسفی و حق نظری (۱۴۰۳)، پرسشنامه سبک های دلبستگی کالینز و رید (۱۹۹۰) و پرسشنامه سبک های مقابله ای اندلر و پارکر (۱۹۹۰) بود. داده ها با استفاده از آزمون های ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه در نرم افزار SPSS ۲۵ تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که سبک دلبستگی ایمن و سبک مقابله ای مسئله مدار با سوگ طولانی مدت رابطه منفی و معنادار دارند (۰/۰۵>p)، همچنین سبک های دلبستگی ناایمن (اجتنابی و دوسوگرا) و سبک های مقابله ای هیجان مدار و اجتنابی با سوگ طولانی مدت رابطه مثبت و معناداری داشتند (۰/۰۵>p). نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که متغیرهای پیش بین به طور کلی ۶۶ درصد از واریانس سوگ طولانی مدت را تبیین می کنند (۰/۰۰۱>p) و تمامی ابعاد سبک های دلبستگی و مقابله ای پیش بینی کننده های معناداری برای سوگ طولانی مدت بودند (۰/۰۵>P). بر این اساس می توان نتیجه گرفت که الگوهای دلبستگی ناایمن و استفاده از راهبردهای مقابله ای ناسازگارانه مانند اجتناب و تمرکز بر هیجان به طور معناداری خطر بروز و تداوم علائم سوگ طولانی مدت را در مادران داغدیده افزایش می دهند. بنابراین، شناسایی مادران در معرض خطر بر اساس این متغیرها و طراحی مداخلات روان شناختی با تمرکز بر درمان سبک های دلبستگی ناایمن و آموزش مهارت های مقابله ای سازگارانه برای پیشگیری از پیچیده شدن فرآیند سوگ ضروری به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

سوگ طولانی مدت ، سبک های دلبستگی ، سبک های مقابله ای ، مادران داغدیده