اثربخشی آموزش تنظیم هیجان بر اضطراب دانش آموزان پسر دوره ابتدایی دارای نشانه های ADHD در شهر نجف آباد

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش تنظیم هیجان بر اضطراب دانش آموزان پسر دوره ابتدایی دارای نشانه های اختلال نقص توجه و بیش فعالی (ADHD) در شهر نجف آباد بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان پسر دوره ابتدایی دارای نشانه های اختلال نقص توجه و بیش فعالی مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر نجف آباد در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود. از این جامعه ۳۰ کودک به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) قرار گرفتند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه مهارت های ارتباطی کوئین دام (۲۰۰۴) و مقیاس اضطراب کودکان اسپنس (۱۹۹۷) بود. گروه آزمایش در ۸ جلسه تحت مداخله آموزش تنظیم هیجان گراس (۱۹۹۸) قرار گرفت. داده ها با استفاده از آزمون های تحلیل کوواریانس چندمتغیره (مانکوا) و تک متغیره (آنکوا) و به کمک نرم افزار SPSS تحلیل شدند. نتایج نشان داد که آموزش تنظیم هیجان بر اضطراب (۴۷/ B) دانش آموزان پسر دوره ابتدایی دارای نشانه های اختلال نقص توجه و بیش فعالی در شهر نجف آباد موثر بوده است (P < ۰/۰۵). همچنین این آموزش بر مولفه های اضطراب شامل اضطراب جدایی، اضطراب اجتماعی، بازار هراسی، اضطراب فراگیر و ترس از صدمات اجتماعی اثربخش بود (P < ۰/۰۵). بنابراین نتایج این پژوهش نشان می دهد که آموزش مهارت های تنظیم هیجان می تواند به عنوان یک مداخله کارآمد در کاهش اختلالات اضطرابی در دانش آموزان دارای نشانه های اختلال نقص توجه و بیش فعالی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آموزش تنظیم هیجان ، اضطراب ، اختلال نقص توجه و بیش فعالی