اثربخشی آموزش گروهی رویکرد هیجان مدار بر سبک های تصمیم گیری و تاب آوری دانش آموزان دختر دارای افت تحصیلی

هدف پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی آموزش گروهی مبتنی بر رویکرد هیجان مدار بر سبک های تصمیم گیری و تاب آوری دانش آموزان دختر دارای افت تحصیلی دوره متوسطه اول بود. این پژوهش به روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر دارای افت تحصیلی بود که از میان آنان ۳۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند و بر اساس ملاک پایین بودن تاب آوری انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش طی هشت جلسه ۹۰ دقیقه ای آموزش گروهی مبتنی بر رویکرد هیجان مدار دریافت کرد، در حالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه سبک های تصمیم گیری اسکات و بروس (۱۹۹۵) و مقیاس تاب آوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳) بود. داده ها با تحلیل کوواریانس در نرم افزار SPSS نسخه ۲۵ بررسی شد. نتایج نشان داد آموزش هیجان مدار تاثیر معنادار و مثبت بر سبک های تصمیم گیری و تاب آوری گروه آزمایش داشت (۰/۰۵>p) و قادر بود ۲۲% از واریانس سبک های تصمیم گیری و ۴۸% از واریانس تاب آوری را تبیین نماید. این یافته ها نشان دهنده اثرگذاری موثر آموزش هیجان مدار در ارتقای کارکردهای روان شناختی دانش آموزان دارای افت تحصیلی است و بر اهمیت استفاده از مداخلات هیجان مدار در مدارس تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

آموزش هیجان مدار ، سبک های تصمیم گیری ، تاب آوری ، افت تحصیلی ، دانش آموزان دختر