پیش بینی فرسودگی زناشویی براساس عدم تحمل بلاتکلیفی در زنان ۳۵-۴۵ سال

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش متغیر روان شناختی عدم تحمل بلاتکلیفی در پیش بینی فرسودگی زناشویی انجام شد. این پژوهش از نوع توصیفی همبستگی بود و تحلیل داده ها با بهره گیری از رگرسیون چندگانه و نیز ارزیابی شاخص های روایی و پایایی در چارچوب مدل سازی معادلات ساختاری مبتنی بر حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه زنان متاهل ۳۵ تا ۴۵ ساله شهر اصفهان در سال ۱۴۰۳ بود که ۳۸۴ نفر از آنها با روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد پرسشنامه فرسودگی زناشویی (پاینز و نانز ۲۰۰۳)، پرسشنامه عدم تحمل بلاتکلیفی (فریستون و همکاران ۱۹۹۴) بود. شاخص های آماری نشان دادند که همه ابزارها دارای پایایی مناسب (آلفای کرونباخ بالاتر از ۸۶، پایایی ترکیبی بالای ۸۸ و روایی همگرا (۰.۵ < AVE)) بودند. نتایج تحلیل مدل ساختاری نشان داد که مدل ترکیبی متغیر پیشبین توانست ۴۲/۱% از واریانس فرسودگی زناشویی را تبیین کند (Q۲ = ۰.۴۲۱, R۲ = ۰.۲۷۷). مسیرهای معنادار شامل عدم تحمل بلاتکلیفی (B) بودند. نتایج نشان داد که فرسودگی زناشویی در زنان میانسال بیش از آنکه متاثر از عوامل اجتماعی بیرونی باشد، ریشه در سازه های شناختی هیجانی درون فردی دارد. این یافته ها بر ضرورت طراحی مداخلات پیشگیرانه و درمانی بر مبنای تنظیم هیجان و آموزش تحمل ابهام تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

فرسودگی زناشویی ، عدم تحمل بلاتکلیفی ، زنان متاهل