اثربخشی طرحواره درمانی بر کاهش افسردگی زنان مبتلا به سرطان سینه شهر اصفهان

هدف از این پژوهش اثربخشی طرحواره درمانی بر کاهش افسردگی زنان مبتلا به سرطان سینه شهر اصفهان بوده است. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بوده است. جامعه آماری این پژوهش شامل زنان ۲۵ تا ۵۵ سال مبتلا به سرطان سینه مراجعه کننده به بیمارستان امید در شهر اصفهان در سال ۱۴۰۳ بوده است که از این جمعیت تعداد ۴۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند با رعایت معیارهای ورود به مطالعه انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه ۲۰ نفری آزمایش و کنترل گمارش شدند. ابزار این پژوهش پرسشنامه افسردگی بک (۱۹۶۱) بود. بسته آموزشی شامل جلسات طرحواره درمانی که به صورت گروهی طی ۱۰ جلسه ۶۰ دقیقه ای به صورت هفتگی بر روی گروه آزمایش اجرا شد. جهت انجام محاسبات آماری و تجزیه و تحلیل داده ها از تحلیل کوواریانس با استفاده از نرم افزار SPSS۲۶ استفاده شد. یافته ها نشان داد که طرحواره درمانی بر کاهش افسردگی و مولفه های آن نشانه های شناختی، عاطفی و جسمی در زنان مبتلا به سرطان سینه در گروه آزمایش در مرحله پس آزمون تاثیرگذار بوده است و تغییرات گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل از نظر آماری معنادار هستند (p<۰/۰۰۱). نتایج نشان داد طرحواره درمانی روش مناسبی برای کاهش افسردگی در زنان مبتلا به سرطان سینه محسوب می شود و دست اندرکاران باید به این روش درمانی به عنوان روش درمانی کارآمد توجه خاصی مبذول نمایند.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، افسردگی ، سرطان سینه