اثربخشی آموزش خانواده با رویکرد اولسون بر کاهش میل به طلاق، افزایش احساس مثبت نسبت به همسر و صمیمیت زناشویی زوجین دارای تعارض مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر اصفهان

با توجه به پیامدهای فردی و اجتماعی تعارضات زناشویی و افزایش میل به طلاق، شناسایی مداخلات موثر برای بهبود کیفیت روابط زوجین ضرورت دارد. هدف پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی آموزش خانواده با رویکرد اولسون بر کاهش میل به طلاق، افزایش احساس مثبت نسبت به همسر و صمیمیت زناشویی در زوجین دارای تعارض مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر اصفهان بود. پژوهش به روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون و گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه زوجین دارای تعارض مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر اصفهان در سال ۱۴۰۴ بود که از میان آنها نمونه ای به صورت در دسترس انتخاب و سپس به طور تصادفی در دو گروه آزمایش (۸ زوج؛ ۱۶ نفر) و کنترل (۸ زوج؛ ۱۶ نفر) گماشته شد. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه میل به طلاق روزلت، جانسون و مورو (۱۴ گویه)، پرسشنامه احساس های مثبت نسبت به همسر (PFQ ۱۷ گویه) و مقیاس صمیمیت زناشویی واکر و تامپسون (MIS) (۱۷ گویه) با روایی و پایایی مناسب استفاده شد. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره تحلیل گردید. نتایج نشان داد آموزش خانواده با رویکرد اولسون موجب کاهش معنادار میل به طلاق (p < ۰.۰۵, F = ۲.۵۶)، افزایش معنادار احساس مثبت نسبت به همسر (p < ۰.۰۵, F = ۳.۱۲) و افزایش معنادار صمیمیت زناشویی (p < ۰.۰۵, F = ۴.۷۸) در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شد. این یافته ها نشان می دهد رویکرد اولسون می تواند به عنوان یک مداخله موثر برای بهبود روابط زوجین دارای تعارض در مراکز مشاوره مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آموزش خانواده با رویکرد اولسون ، میل به طلاق ، احساس مثبت نسبت به همسر ، صمیمیت زناشویی ، تعارض