اثربخشی درمان وجودگرایی مثبت نگر بر رضایت از زندگی و امید به زندگی در زنان سالمند شهر اصفهان

روند افزایشی جمعیت سالمندان در ایران حفظ و ارتقاء سلامت روان آنان را به یک ضرورت تبدیل نموده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان وجودگرایی مثبت نگر بر رضایت از زندگی و امید به زندگی در زنان سالمند انجام شد. این مطالعه به شیوه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل اجرا گردید. جامعه آماری را زنان سالمند مراجعه کننده به مراکز خدمات جامع سلامت شهر اصفهان تشکیل داده اند که با روش انتخاب نمونه هدفمند مبتنی بر ملاک های ورود بیست و چهار نفر انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه رضایت از زندگی داینر (۱۹۸۵) و پرسشنامه امید به زندگی اسنایدر (۱۹۹۱) بود. گروه آزمایش طی ده جلسه هر جلسه به مدت یک ساعت، مداخله درمان وجودگرایی مثبت نگر مددی زواره (۱۳۹۷) را دریافت کرد و گروه کنترل تا پایان پژوهش هیچ گونه مداخله ای را دریافت نکرد. تحلیل داده ها در دو سطح توصیفی میانگین انحراف معیار و استنباطی پس از بررسی پیش فرض های آماری با روش تحلیل کوواریانس انجام شد. نتایج نشان داد که درمان وجودگرایی مثبت نگر بر هر دو متغیر رضایت از زندگی و امید به زندگی تاثیر معنادار داشته است (p < ۰/۰۵). یافته های پژوهش بر نقشی مهم این رویکرد درمانی در ارتقاء رضایت از زندگی و امید به زندگی زنان سالمندان دلالت دارد. با توجه به کارآمدی آن درمان وجودگرایی مثبت نگر می تواند به عنوان یکی از رویکردهای نوین و موثر روان شناختی برای ارتقای کیفیت زندگی در دوران سالمندی به کار گرفته شود.

کلیدواژه ها:

سالمند ، وجودگرایی مثبت نگر ، رضایت از زندگی ، امید به زندگی