اثر بخشی درمان گروهی متمرکز بر هیجان بر نشخوار ذهنی، ناسازگاری و احساس تنهایی زنان با تجربه ی سوگ شهر اصفهان

هدف پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی درمان گروهی متمرکز بر هیجان بر نشخوار ذهنی، ناسازگاری و احساس تنهایی در زنان با تجربه سوگ شهر اصفهان در سال ۱۴۰۴ بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت با طرح نیمه آزمایشی و پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه زنان دارای سوگ مراجعه کننده به مراکز مشاوره و خدمات روان شناختی شهر اصفهان در سال ۱۴۰۴ بود که از میان آنها ۳۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) گمارش شدند. گردآوری داده ها با استفاده از پرسشنامه های نشخوار ذهنی هوکسما و مارو (۱۹۹۱)، سازگاری فردی اجتماعی کلارک و همکاران (۱۹۵۳) و احساس تنهایی دی تاماسو (۲۰۰۴) انجام شد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ استفاده گردید. یافته های پژوهش نشان داد که درمان گروهی متمرکز بر هیجان بر کاهش نشخوار ذهنی، ناسازگاری و احساس تنهایی در زنان با تجربه سوگ تاثیر معناداری دارد (p<۰.۰۵). نتایج حاکی از آن است که این رویکرد درمانی می تواند با بهبود شاخص های مذکور به ارتقای کیفیت زندگی و سلامت روان این افراد کمک کند، بنابراین پیشنهاد می شود مراکز مشاوره و خدمات روان شناختی از این مداخله در برنامه های درمانی خود بهره ببرند.

کلیدواژه ها:

درمان گروهی متمرکز بر هیجان ، نشخوار ذهنی ، ناسازگاری ، احساس تنهایی ، زنان با تجربه ی سوگ