اثر بخشی بازی درمانی مبتنی بر طرحواره بر نشانه های بالینی اضطراب در کودکان پیش دبستانی

اضطراب در سال های نخست زندگی می تواند سایه ای پنهان؛ اما تاثیرگذار بر رشد هیجانی و اجتماعی کودک بیفکند؛ بنابراین هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی بازی درمانی مبتنی بر طرحواره بر نشانه های بالینی اضطراب در کودکان پیش دبستانی بود. جامعه آماری را کودکان ۴ تا ۶ سال مراجعه کننده به کلینیک های روانشناسی شهر اصفهان که با تشخیص اختلال اضطراب در این مراکز پرونده داشتند تشکیل دادند که از بین آنها ۳۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و سپس به صورت تصادفی در دو گروه کنترل و گروه آزمایش هر گروه (۱۵) نفر جای دهی شدند. ابزار گردآوری اطلاعات شامل پرسشنامه اضطراب کودکان اسپنس (۱۹۹۷) که به عنوان معیار ورود کسب نمره بالاتر از (۳۵) نیز در نظر گرفته شد. گروه آزمایش، طی ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت بازی درمانی مبتنی بر طرحواره بر اساس نظریه یانگ قرار گرفتند؛ اما گروه کنترل هیچ مداخله ای در این مدت زمان دریافت نکردند. داده های جمع آوری شده با تحلیل واریانس آمیزه با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۹ تجزیه و تحلیل گردید. نتایج نشان داد که بین دو گروه تفاوت معناداری وجود دارد (p<۰.۰۵)؛ به بیانی دیگر بازی درمانی مبتنی بر طرحواره توانسته است به طور معناداری نشانه های بالینی اضطراب شامل اضطراب اجتماعی، اضطراب فراگیر، اضطراب جدایی، ترس از آسیب جسمی، هراس و ترس از فضای باز و وسواس را در کودکان پیش دبستانی کاهش دهد. بر این اساس، می توان نتیجه گرفت که این رویکرد درمانی گزینه ای موثر و قابل اتکا برای مداخلات زودهنگام در حوزه اضطراب کودکان بوده و پیشنهاد می شود در برنامه های پیشگیرانه و درمانی مراکز مشاوره و آموزشی مورد توجه و استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

اختلال اضطرابی ، بازی درمانی مبتنی بر طرحواره ، نشانه های بالینی اضطراب