اثربخشی آموزش ارتقاء عزت نفس بر مولفه های امیدواری (عامل و راهبرد) در کودکان پسر ۷ تا ۱۲ سال بدسرپرست و بی سرپرست نگهداری شده در مراکز بهزیستی شهر اصفهان

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش ارتقاء عزت نفس بر مولفه های امیدواری (عامل و راهبرد) در کودکان پسر ۷ تا ۱۲ سال بدسرپرست و بی سرپرست نگهداری شده در مراکز بهزیستی شهر اصفهان بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی و از نوع پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود. تعداد ۳۰ کودک در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) به شیوه نمونه گیری هدفمند قرار داده شد. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه مقیاس امید اشنایدر و همکاران (۱۹۹۱) بود. همچنین گروه آزمایش تحت آموزش هشت جلسه ای ارتقاء عزت نفس مک کای و فینیگ (۱۳۸۹) و ماروتا (۲۰۱۳) قرار گرفت. داده ها با استفاده از آزمون های پارامتری تحلیل کوواریانس چندمتغیره (مانکوا) و تحلیل کوواریانس تک متغیره (آنکوا) با استفاده از نرم افزار SPSS۲۶ تحلیل شدند. نتایج تحلیل داده ها نشان داد آموزش ارتقاء عزت نفس بر مولفه های امیدواری عامل (۰.۴۸) و راهبرد (۰.۴۹) در کودکان پسر ۷ تا ۱۲ سال بدسرپرست و بی سرپرست نگهداری شده در مراکز بهزیستی شهر اصفهان اثربخش بود (P<۰/۰۵). با توجه به نتایج پژوهش حاضر، می توان از آموزش ارتقاء عزت نفس به منظور بهبود اهمال کاری تحصیلی و افزایش امیدواری در کودکان پسر بی سرپرست و بدسرپرست استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

آموزش ارتقاء عزت نفس ، امیدواری ، عامل ، راهبرد