مقایسه رضایت زناشویی و سبک های حل تعارض و خودکارآمدی در زنان دیابتی و غیر دیابتی

پژوهش حاضر با هدف مقایسه رضایت زناشویی و سبک های حل تعارض و خودکارآمدی در زنان دیابتی و غیر دیابتی شهر اصفهان انجام گرفت. تحقیق از نوع مقایسه ای است. از روش نمونه گیری تصادفی ساده برای گروه غیر دیابتی و از روش نمونه گیری هدفمند برای گروه مبتلا به دیابت استفاده شد. حجم نمونه برای گروه زنان مبتلا به دیابت و زنان غیر دیابتی از جامعه ۴۲۰ نفری ۲۰۰ نفر با استفاده از جدول کوکران در هر گروه در نظر گرفته شد. ابزارهای تحقیق شامل مقیاس رضایت زناشویی اولریچ (Olrich) (۱۹۸۹)، پرسشنامه خودکارآمدی عمومی (GSE-۱۷) (۱۹۸۲)، پرسشنامه حل تعارض CRQ (۱۹۹۴) بود. در این مرحله از آزمون های آماری مانند آزمون t مستقل برای مقایسه میانگین های دو گروه زنان (مبتلا به دیابت و غیر مبتلا به دیابت استفاده شد. برای بررسی روابط میان متغیرها از تحلیل همبستگی و از آزمون تحلیل واریانس چندگانه استفاده گردید. یافته های پژوهش حاضر نشان داد سطح معناداری در مولفه رضایت زناشویی بین دو گروه زنان عادی و مبتلا به دیابت تفاوت معنادار وجود دارد (P>۰/۰۵، t=۲/۴۹۴) و همچنین سطح معناداری در مولفه خودکارآمدی بین دو گروه زنان عادی و مبتلا به دیابت تفاوت معنادار وجود ندارد (P=۰/۰۵۷>۰/۰۵). سطح معناداری در سبک مصالحه و سبک همکاری بین دو گروه زنان عادی و مبتلا به دیابت تفاوت معنادار وجود دارد و سبک رقابتی و سبک اجتناب وجود نداشت. بر اساس نتایج زنان غیر دیابتی از سطح بالاتری از رضایت زناشویی برخوردار بودند و در مواجهه با تعارضات زناشویی نیز از سبک های سازنده و موثر بهره می گرفتند.

کلیدواژه ها:

رضایت زناشویی ، سبک های حل تعارض ، خودکارآمدی ، دیابت