بررسی مقایسه اثر بخشی رفتار درمانی دیالکتیک و واقعیت درمانی بر نشانگان افت روحیه در نوجوانان

پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثر بخشی رفتار درمانی دیالکتیک و واقعیت درمانی بر نشانگان افت روحیه در نوجوانان دختر مقطع دوم متوسطه انجام شد. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی دارای پیش آزمون-پس آزمون و گروه گواه و پیگیری می باشد. جامعه آماری پژوهش را کلیه دختران نوجوان ۱۵ تا ۱۸ ساله محصل در ناحیه ۲ شهر تهران در بازه زمانی دی تا اسفند ۱۴۰۳ تشکیل دادند. نمونه پژوهش حاضر ۴۵ نوجوان که از طریق نمونه گیری هدفمند بر اساس ملاک های ورود به پژوهش انتخاب شدند و به طور تصادفی ساده در دو گروه آزمایش و یک گروه گواه جایگزین شدند. ابزارهای استفاده شده در این پژوهش پرسشنامه نشانگان افت روحیه کیسان (۲۰۰۴) بود. داده ها به شیوه تحلیل واریانس (آمیخته) و با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بین نمرات نشانگان افت روحیه نوجوانان دختر مقطع دوم متوسطه در گروه آزمایشی RT با گروه آزمایشی DBT تفاوت معنی دار وجود دارد و با توجه به شاخص های میانگین و اندازه اثر به دست آمده درمان DBT سبب ایجاد تغییرات بیشتر در نشانگان افت روحیه نوجوانان دختر مقطع دوم متوسطه شد (۰.۰۱>P) و تفاوت بین مرحله پس آزمون با پیگیری معنیدار نمی باشد که ناشی از ثبات درمان است. در نتیجه می توان از دو رویکرد مورد قیاس در این پژوهش در جهت سلامت روان نوجوانان بهره برد و در نظر داشت که رویکرد درمانی DBT تاثیرات بیشتری بر نشانگان افت روحیه نوجوانان دارد.

کلیدواژه ها:

نشانگان افت روحیه ، رفتار درمانی دیالکتیک ، واقعیت درمانی ، نوجوانان