پیش بینی قدرت ایگو بر اساس سبک های دلبستگی در زنان شهر اصفهان

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی قدرت ایگو بر اساس سبک های دلبستگی بزرگسالی در زنان شهر اصفهان انجام شد. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه زنان ۱۸ تا ۵۵ سال ساکن شهر اصفهان در سال ۱۴۰۳ بود که ۳۸۴ نفر از آنها به روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش عبارت بودند از پرسشنامه دلبستگی بزرگسالان هازن و شیور (۱۹۸۷) و سیاهه قدرت ایگو (PIES)؛ مارک استروم و همکاران، ۱۹۹۷. داده ها با نرم افزار SPSS نسخه ۲۲ تحلیل شدند. برای آزمون فرضیه از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون گام به گام استفاده شد. یافته ها نشان داد که سبک دلبستگی ایمن به تنهایی قادر به پیش بینی معنادار قدرت ایگو است (r=۰.۴۵، p<۰.۰۱) و حدود ۲۰ درصد از واریانس آن را تبیین می کند. مدل رگرسیون معنادار بود (F=۵۰.۹۵، p<۰.۰۱). سبک های دلبستگی ناایمن اجتنابی و دوسوگرا رابطه معناداری با قدرت ایگو نشان ندادند. نتایج حاکی از آن است که دلبستگی ایمن به عنوان یک عامل محافظتی قوی عمل می کند. این یافته ها نظریه دلبستگی را به حوزه روانشناسی ایگو در جمعیت زنان ایرانی تعمیم می دهد و اهمیت مداخلات مبتنی بر دلبستگی برای تقویت قدرت ایگو و سلامت روان زنان را برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

قدرت ، ایگو ، دلبستگی ایمن ، دلبستگی ناایمن ، زنان