اثر بخشی آموزش هیجان مدار بر افزایش رضایت زناشویی در زنان نابارور شهرستان نجف آباد

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر بخشی آموزش هیجان مدار بر افزایش رضایت زناشویی در زنان نابارور شهرستان نجف آباد انجام شد. جامعه آماری این پژوهش زنان با دامنه سنی ۲۵ - ۴۰ سال مراجعه کننده به مراکز ناباروری در سال ۱۴۰۴ بود. براساس معیارهای ورود و خروج پژوهش نوع پژوهش نیمه آزمایشی است. تعداد ۳۰ نفر انتخاب و به روش نمونه گیری هدفمند در دو گروه (۱۵ نفر آزمایش و ۱۵ نفر کنترل) گمارده شدند. ابزار این پژوهش شامل پرسشنامه رضایت زناشویی (اولسون، ۱۹۹۸) بود. پس از اجرای پیش آزمون شرکت کنندگان در گروه آزمایش طی ۱۰ جلسه ی ۹۰ دقیقه ای به صورت گروهی تحت آموزش درمان هیجان مدار قرار گرفتند. نتایج به وسیله نرم افزار spss۲۳ و روش تحلیل کوواریانس تک متغیره (آنکوا) و چند متغیره (مانکوا) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل نشان داد که درمان هیجان مدار بر افزایش رضایت زناشویی زنان نابارور در گروه آزمایش در مرحله پس آزمون تاثیرگذار بوده است و تغییرات گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل از نظر آماری معنادار هستند (P<۰/۰۰۱).

کلیدواژه ها:

درمان هیجان مدار ، رضایت زناشویی ، ناباروری زنان