اثربخشی آموزش شفقت به خود بر افکار خودآیند منفی، تحمل پریشانی و خودانتقادی مادران دارای فرزند معلول ناشنوا و نابینای شهرستان نجف آباد

مطالعه حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش شفقت به خود بر افکار خودآیند منفی، تحمل پریشانی و خودانتقادی مادران دارای فرزند معلول ناشنوا و نابینای شهرستان نجف آباد انجام شده است. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه گواه و آزمایش بود. جامعه آماری پژوهش، تمامی مادران دارای فرزند معلول ناشنوا و نابینای شهرستان نجف آباد در سال ۱۴۰۳ بودند. از بین آنها به شیوه نمونه گیری تصادفی تعداد ۳۰ نفر انتخاب شده و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. ابتدا هر دو گروه به وسیله پرسشنامه افکار خودآیند منفی کندال و هولون (۱۹۸۰)، پرسشنامه تحمل پریشانی سیمونز و گاهر (۲۰۰۵) و پرسشنامه خودانتقادی گیلبرت و همکاران (۲۰۰۴) مورد پیش آزمون قرار گرفتند و سپس هشت جلسه آموزش شفقت به خود گیلبرت (۲۰۰۹) برای گروه آزمایش برگزار شد. پس از برگزاری جلسات آموزشی مجدد هر دو گروه به وسیله همان آزمون ها مورد ارزیابی قرار گرفتند. جهت تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS نسخه ۲۵ و روش تحلیل کوواریانس استفاده شد. نتایج حاصل از استخراج داده ها و تجزیه و تحلیل آنها نشان داد آموزش شفقت به خود بر افکار خودآیند منفی، تحمل پریشانی و خودانتقادی مادران دارای فرزند معلول ناشنوا و نابینای شهرستان نجف آباد موثر بوده است (P<۰/۰۵).

کلیدواژه ها:

شفقت به خود ، افکار خودآیند منفی ، تحمل پریشانی ، خودانتقادی