اثربخشی درمان شناختی-رفتاری بر نشخوار فکری، خودشناسی انسجامی و کیفیت زندگی در افراد دارای ویژگی های شخصیت مرزی

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان شناختی-رفتاری بر نشخوار فکری، خودشناسی انسجامی و کیفیت زندگی در افراد دارای ویژگی های شخصیت مرزی بود. این مطالعه با طرح نیمه آزمایشی پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه کنترل اجرا شد. از میان مراجعان به مراکز مشاوره شهر اصفهان در سال ۱۴۰۳ با روش نمونه گیری هدفمند ۳۰ نفر انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) جایگزین شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه نشخوار نالن هوکسما و مارو، مقیاس خودشناسی انسجامی و فرم کوتاه پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان جهانی بهداشت بودند. گروه آزمایش طی ۱۲ جلسه هفتگی تحت مداخله شناختی-رفتاری مبتنی بر پروتکل استاندارد قرار گرفت و گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. تحلیل داده ها با استفاده از کوواریانس چند متغیری و تحلیل واریانس انجام شد. نتایج نشان داد درمان شناختی-رفتاری به طور معناداری (P < ۰/۰۱) نشخوار فکری را کاهش داد و خودشناسی انسجامی و کیفیت زندگی را در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل افزایش داد. میزان این تاثیر معنادار بودن عملی در متغیر وابسته پس آزمون نشخوار فکری ۸۱/۶ درصد، پس آزمون خودشناسی انسجامی ۱۹/۵ درصد و کیفیت زندگی ۶۲/۷ درصد بوده است؛ یعنی به ترتیب ۸۱/۶، ۱۹/۵ و ۶۲/۷ درصد کل واریانس یا تفاوت های فردی در متغیرهای نشخوار فکری، خودشناسی انسجامی و کیفیت زندگی در بین افراد دارای نشانه های شخصیت مرزی از طریق متغیر آزمایشی قابل تبیین است. پیشنهاد می شود پژوهش های آتی اثربخشی این رویکرد را در نمونه های بزرگ تر، با پیگیری بلندمدت و در مقایسه با سایر درمان های مبتنی بر شواهد بررسی کنند.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی-رفتاری ، نشخوار فکری ، خودشناسی انسجامی ، کیفیت زندگی ، شخصیت مرزی