اثر بخشی ذهنی سازی بر انعطاف پذیری شناختی و تنظیم هیجان مادران دارای فرزند اوتیسم

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثر بخشی ذهنی سازی بر انعطاف پذیری شناختی و تنظیم هیجان مادران دارای فرزند اوتیسم انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون بود. جامعه آماری مادران دارای فرزند مبتلا به اوتیسم شهر اصفهان بود. برای گروه نمونه ۴۰ نفر به صورت هدفمند انتخاب شدند و سپس به صورت تصادفی در دو گروه ۲۰ نفره آزمایش و کنترل قرار گرفتند. ابزار پژوهش پرسشنامه تنظیم هیجان گراس و جان (۲۰۰۳) و پرسشنامه انعطاف پذیری روانشناختی دنیس و ونادروال (۲۰۱۰) بود. گروه آزمایش تحت درمان ذهنی سازی بر اساس پژوهش بتمن و فوناگی (۲۰۱۸) طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای به صورت گروهی قرار گرفت و گروه کنترل هیچ آموزشی را دریافت نکرد. در نهایت اطلاعات جمع آوری شده توسط نرم افزار SPSS و با استفاده از روش های آماری کوواریانس چندمتغیره تجزیه و تحلیل شد. نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که درمان ذهنی سازی بر انعطاف پذیری شناختی (F=۶۷/۱۱, p<۰/۰۰۱) و تنظیم هیجان (F=۰۹/۱۲, p<۰/۰۱) در مادران دارای فرزند اوتیسم اثرگذار است. بنابراین به نظر می رسد می توان از درمان ذهنی سازی برای بهبود انعطاف پذیری شناختی و تنظیم هیجان در مادران دارای فرزند اوتیسم استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

درمان ذهنی سازی ، انعطاف پذیری ، شناختی ، تنظیم هیجان ، اوتیسم