گزارشگری پایداری در سازمان های بخش عمومی: پاسخگویی، شفافیت و اعتماد عمومی

گزارشگری پایداری به عنوان یکی از تحولات مهم در نظام های گزارشگری، به ویژه در بخش عمومی، با هدف ارتقای شفافیت، پاسخگویی و بهبود حکمرانی مورد توجه قرار گرفته است. این مقاله مروری با تحلیل و تلفیق ادبیات پژوهشی و اسناد سیاستی مرتبط، به بررسی کارکردهای اطلاعاتی و نهادی گزارشگری پایداری در سازمان های بخش عمومی و پیامدهای آن برای پاسخگویی، اعتماد عمومی و ظرفیت حکمرانی می پردازد. نتایج این مرور نشان می دهد که گزارشگری پایداری در بخش عمومی صرفا ابزاری برای افشای اطلاعات غیرمالی نیست، بلکه در صورت ادغام در فرآیندهای تصمیم گیری، سیاست گذاری و ارزیابی، می تواند به سازوکاری برای یادگیری نهادی و تقویت حکمرانی عمومی تبدیل شود؛ در مقابل، تمرکز صرف بر افزایش دامنه افشا، بدون توجه به کیفیت و معناداری اطلاعات، خطر تقلیل گزارشگری به فعالیتی نمادین را به همراه دارد. این مقاله با ارائه چارچوبی تحلیلی، بر ضرورت گذار از نگاه «گزارشگری به مثابه افشا» به «گزارشگری به مثابه سازوکار حکمرانی» تاکید کرده و مسیرهایی برای پژوهش های آینده و طراحی نظام های گزارشگری اثربخش در بخش عمومی پیشنهاد می کند.

کلیدواژه ها:

گزارشگری پایداری ، سازمان های بخش عمومی ، پاسخگویی ، شفافیت ، اعتماد عمومی