کاربست تعاملی روش نوین با تکنیک های هوش مصنوعی در شهرسازی سبز و هوشمند ایرانی- اسلامی

آیا می توان هویت بومی معماری و شهرسازی اسلامی ایرانی را با فناوری های هوشمند ادغام کرد تا شهرهایی سبز و پایدار بسازیم، بدون اینکه چالش های فرهنگی، اقتصادی و زیست محیطی مانع شوند؟ این مطالعه باهدف بررسی رویکردهای طراحی مبنا برای معماری سرآمد، نقش عدالت فضایی در سازمان دهی پایدار، تاثیر فضاهای تهی در ادراک معنا بر اساس فلسفه اسلامی، الگوهای حکمرانی هوشمند در بحران، رقابت پذیری شهرهای جدید، امکان پذیری ادغام اجزای بومی معماری اقلیم گرم و خشک در ساختمان معاصر یزد (و مقایسه با قم)، با تمرکز بر راحتی حرارتی و چالش های آن، تحول هوشمند در کلان شهرها مانند تبریز، تاثیر مصالح بر مصرف انرژی و کربن، انقلاب دیجیتال برای مشارکت شهروندان، کاربرد BMI و Big Data در مدیریت ساختمان پایدار، تاثیر AI بر معماری هوشمند، تحلیل بیبلیومتریک AI در شهرنشینی، مدل Superblock برای پایداری، کاربرد نانومواد برای سطوح خود تمیزکننده، مواد pavement بیو - بیس، مدل حکمرانی collaborative برای سلامت در جوامع هوشمند و بررسی شهرهای هوشمند پایدار سبز انجام شده است. روش پژوهش ترکیبی کیفی - کمی با تحلیل محتوایی منابع، بررسی موردی و ارزیابی شاخص های هوشمندی است. نتایج نشان می دهد که ادغام این عناصر، علی رغم چالش هایی مانند هزینه اولیه، مقاومت فرهنگی و کمبود زیرساخت دیجیتال، می تواند مصرف انرژی را تا ۳۰ درصد کاهش دهد، مشارکت شهروندان را افزایش دهد و هویت فرهنگی را حفظ کند. پیشنهاد می شود سیاست گذاری های دولتی برای غلبه بر چالش ها و ترویج راهکارهای نوین اتخاذ شود، با تمرکز بر تشکیل شهر سبز هوشمند از طریق ادغام فناوری های ICT، فضای سبز، انرژی تجدیدپذیر و مصالح بومی مانند خشت و آجر.

کلیدواژه ها:

شهر سبز اسلامی ، فناوری هوشمند ، هویت بومی ، مصالح پایدار ، حکمرانی شهری