تبیین الگوی شهر سبز اسلامی–ایرانی با رویکرد توسعه پایدار شهری

روند فزاینده شهرنشینی، همراه با گسترش چالش های زیست محیطی، اجتماعی و اقتصادی، ضرورت بازاندیشی در الگوهای توسعه شهری را بیش از پیش نمایان ساخته است. مفهوم «شهر سبز» به عنوان پاسخی جهانی به بحران های ناشی از توسعه ناپایدار، بر کاهش مصرف منابع، حفاظت از محیط زیست، ارتقای کیفیت زندگی و استفاده از فناوری های نوین تاکید دارد. با این حال، الگوهای رایج شهر سبز اغلب بر مبانی سکولار و تجربیات کشورهای توسعه یافته استوار بوده و کمتر با بسترهای فرهنگی، اجتماعی و ارزشی جوامع اسلامی تطبیق یافته اند. پژوهش حاضر با هدف تبیین و ارائه چارچوبی مفهومی برای شهر سبز اسلامی–ایرانی انجام شده است. روش پژوهش توصیفی–تحلیلی بوده و داده ها از طریق مطالعات کتابخانه ای، تحلیل اسناد و بررسی پژوهش های پیشین گردآوری شده اند. یافته های تحقیق نشان می دهد که تلفیق اصول توسعه پایدار با مبانی شهرسازی اسلامی–ایرانی، می تواند الگویی بومی، پایدار و انسان محور برای شهرهای ایران فراهم آورد. نوآوری اصلی پژوهش در ارائه مدلی ترکیبی است که ابعاد زیست محیطی، اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و فناورانه را به صورت یکپارچه در قالب شهر سبز اسلامی–ایرانی بازنمایی می کند.

کلیدواژه ها:

شهر سبز ، شهرسازی اسلامی–ایرانی ، توسعه پایدار شهری ، محیط زیست شهری ، مدیریت شهری