بررسی نقش آموزش زبان خارجی در تحقق «شهر سبز اسلامی–ایرانی»

این پژوهش با رویکردی کیفی–تحلیلی به بررسی نقش آموزش زبان خارجی در تحقق «شهر سبز اسلامی–ایرانی» می پردازد. در این چارچوب، زبان نه صرفا ابزار ارتباطی بلکه عرصه ای برای بازتولید معنا، هویت و اخلاق زیست محیطی تلقی می شود. مقاله نشان می دهد که زبان آموزی می تواند به ارتقای سواد زیست پایدار، تقویت عدالت ارتباطی، افزایش ظرفیت دیپلماسی فرهنگی شهری و هم نشینی هویت اسلامی–ایرانی با تعاملات جهانی کمک کند. مرور ادبیات داخلی و بین المللی بیانگر آن است که آموزش زبان، فراتر از مهارت فردی، ابزاری برای تحقق عدالت اجتماعی و توسعه پایدار است. چارچوب نظری پژوهش بر تلفیق فلسفه زبان (هایدگر، گادامر)، نظریه کنش ارتباطی (هابرماس) و آموزه های اسلامی (حیات طیبه، خلافت انسان بر زمین) استوار است. یافته ها نشان می دهند که ادغام محتوای محیط زیستی و اخلاقی در آموزش زبان می تواند به بازتولید گفتمان سبز و تقویت هویت اسلامی–ایرانی در فضای شهری منجر شود. این مطالعه با تاکید بر خلا پژوهشی موجود، چارچوبی نظری–تحلیلی برای پیوند زبان آموزی و شهر سبز اسلامی–ایرانی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

شهر سبز اسلامی–ایرانی ، آموزش زبان خارجی ، سواد زیست پایدار ، فلسفه زبان ، حیات طیبه