بررسی مولفه های توسعه پایدار روستایی در راستای تحقق توسعه سبز هوشمند

توسعه پایدار روستایی به عنوان یکی از رویکردهای اساسی در برنامه ریزی فضایی و توسعه ای، نقش مهمی در بهبود کیفیت زندگی ساکنان روستاها، حفظ منابع طبیعی و تداوم حیات اجتماعی–اقتصادی این سکونتگاه ها ایفا می کند. با توجه به چالش های متعددی نظیر تخریب محیط زیست، مهاجرت روستاییان به شهرها، کاهش بهره وری اقتصادی و تضعیف هویت بومی، توجه به مولفه های توسعه پایدار روستایی بیش از پیش ضرورت یافته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی و تحلیل مولفه های توسعه پایدار روستایی و تبیین ابعاد مختلف آن، با رویکرد مبانی نظری انجام شده است. این پژوهش از نوع توصیفی–کیفی بوده و روش گردآوری اطلاعات به صورت کتابخانه ای و مبتنی بر بررسی و تحلیل منابع علمی و پژوهش های پیشین فارسی انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که توسعه پایدار روستایی مفهومی چندبعدی است که ابعاد زیست محیطی، اجتماعی_فرهنگی، اقتصادی و کالبدی را دربرمی گیرد و تحقق آن مستلزم توجه همزمان به این ابعاد و بهره گیری از ظرفیت ها و ویژگی های بومی هر منطقه روستایی است. این پژوهش می تواند به عنوان نقشه راهی برای تحقق شهر سبز هوشمند، حکمرانی محیط زیست، و توسعه پایدار در سکونتگاه های روستایی مورد توجه قرار گیرد. یافته های آن می تواند در راستای اخلاق محیط زیست، مدیریت منابع آبی، و کاهش بحران های زیست محیطی در مناطق روستایی به کار گرفته شود.

کلیدواژه ها:

توسعه پایدار روستایی ، سکونتگاه های روستایی ، شهر سبز هوشمند ، پایداری زیست محیطی ، سکونتگاه پایدار