بررسی کنوانسیون ژنو و پروتکل های الحاقی در مورد حمایت از محیط زیست در زمان جنگ از دیدگاه فقه امامیه

حمایت از اماکن طبیعی در تمامی ابعاد اجتماعی یکی از موضوعاتی است که مورد توجه و مناقشه جوامع بشری و تمامی ادیان الهی از آغاز تاکنون بوده است. یکی از این موارد حمایت کلی از محیط زیست و ممنوعیت و عدم جواز تخریب آنها در زمان جنگ می باشد که مورد توجه کنوانسیون ژنو (یکی از مهمترین تعهدنامه های حقوق بشردوستانه) و فقه امامیه قرار گرفته است. در ماده ۵۵ پروتکل اول الحاقی کنوانسیون ژنو موضوع حمایت از محیط زیست مطرح شده و در فقه امامیه با توجه به ادله ی خاص همانند روایت پیامبر(ص) مبنی بر امر مستقیم ایشان که «درختان خرما را آتش نزنید و در آب غرق نکنید، درختان میوه را قطع نکنید و گیاهان را آتش نزنید چرا که شما نمی دانید چه بسا محتاج آن باشید و حیوانات ماکول اللحم را نکشید مگر اینکه بر خوردن آن ناچار شوید...» و آیه ۱۹۰ سوره بقره مبنی بر عدم تعدی و احکام مطروحه در باب جهاد قابل اثبات است. مقاله حاضر می کوشد تا با نگاهی فقهی حمایت از محیط زیست در جنگ را بررسی کند و در نتیجه اندیشه مترقی شیعی را قبل از تدوین هرگونه قوانین حمایتی بین المللی در قرون اخیر اثبات نماید. بنابراین هدف ما در این پژوهش با روش توصیفی تحلیلی پاسخ به این سوال است که دیدگاه فقه امامیه نسبت به مواد کنوانسیون ژنو در مورد حمایت از محیط زیست در زمان جنگ چیست تا مطابقت کامل کنوانسیون با موازین شرعی در این موضوع مشخص شود.

کلیدواژه ها:

حمایت ، محیط زیست ، جنگ ، کنوانسیون ژنو ، فقه امامیه