آزار و اذیت سگ ولگرد از منظر فقه امامیه

با گسترش جوامع و استفاده بیشتر انسان از طبیعت، استفاده و بهره مندی انسان از حیوانات نیز بیشتر شده است؛ به همین جهت بررسی حکم انواع رفتارهای انسان با حیوانات، اهمیت می یابد؛ یکی از رفتارهای انسان با حیوان، اذیت و آزار آنهاست که این نوشتار به بررسی حکم فقهی آزار و اذیت سگ ولگرد از منظر فقه امامیه می پردازد. پژوهش حاضر به دیده هدف، از سنخ توسعه ای بوده که هدفی نظری را داشته و دارای نتایج کاربردی است. روش گردآوری اطلاعات نیز به صورت کتابخانه ای است. برای بررسی فقهی این مساله، ابتدا عام فوقانی آن را مورد بررسی قرار دادیم که اولین آنها آیه شریفه (لآمرنهم فلیبتکن آذان الانعام و لآمرنهم فلیغیرن خلق الله) است که بنابر برداشت مختار از آن، دال بر حرمت تغییرات ایذایی حیوانات است، نه مطلق تغییرات. دومین عام فوقانی روایات نهی از آزار حیوانات هستند که دلالت آنها بر حرمت مطلق آزار و اذیت حیوانات مورد پذیرش واقع شد. سومین عام فوقانی در مساله حکم عقل به قبح ایذاء حیوانات است که به عنوان دلیل اصلی در ایذاء حیوانات مطرح است. این عمومات فوقانی شامل سگ ولگرد بوده و آن را در بر گرفته و از طرف دیگر هیچ دلیلی برای جواز آزار و اذیت سگ ولگرد وجود نداشته و سگ ولگرد از تحت عمومات حرمت ایذاء حیوانات خارج نشده است؛ در نتیجه آزار رساندن به سگ های ولگرد چنانچه عناوین ثانوی بر آن مترتب نشود، به هر شکل آن حرام است.

کلیدواژه ها:

سگ ، سگ ولگرد ، ایذاء ، حیوانات ، فقه محیط زیست