ارزیابی تاثیر بیوچار بر پایداری زیست محیطی روسازی های آسفالتی برای شارژ بی سیم خودروهای برقی

در دهه های اخیر، گسترش سریع زیرساخت های حمل ونقل و مصرف بالای سوخت های فسیلی در بخش های صنعتی و معدنی، موجب افزایش انتشار گازهای گلخانه ای، به ویژه دی اکسیدکربن، و در نتیجه تشدید گرمایش جهانی، تغییرات اقلیمی، آلودگی هوا و کاهش تنوع زیستی شده است. به منظور کاهش این پیامدها، توسعه ی زیرساخت های پایدار و بهره گیری از فناوری های دوستدار محیط زیست امری ضروری به شمار می آید. یکی از رویکردهای موثر در این زمینه، جایگزینی خودروهای برقی به جای خودروهای وابسته به سوخت فسیلی است. با این حال، محدودیت های مربوط به فرآیند شارژ این خودروها همچنان یکی از چالش های اصلی توسعه ی آن ها محسوب می شود. فناوری انتقال توان القایی (IPT) به عنوان سامانه ای نوین برای شارژ بی سیم، امکان تامین انرژی خودروهای برقی در حال حرکت را فراهم کرده و با حذف نیاز به کابل و سوخت فسیلی، گامی موثر در جهت توسعه ی زیرساخت های سبز به شمار می آید. استفاده از مواد چسباننده زیستی نظیر بیوچار به عنوان افزودنی در قیر با مقدار %۱۰، موجب بهبود ویژگی های مکانیکی و الکتریکی مخلوط آسفالتی شده و از نظر زیست محیطی نیز نقش موثری ایفا می کند. این یافته بیانگر آن است که به کارگیری بیوچار می تواند به عنوان رویکردی پایدار در بهینه سازی عملکرد روسازی و کاهش اثرات زیست محیطی مورد توجه قرار گیرد. بیوچار که از منابع زیست توده ای مانند پوست میوه ها، ضایعات چوب و سایر مواد آلی تولید می شود، به دلیل ساختار متخلخل خود قابلیت ذخیره ی بلندمدت کربن را دارد و در کاهش انتشار گازهای گلخانه ای و گرمایش جهانی نقش بسزایی ایفا می کند. نتایج ارزیابی های آزمایشگاهی نشان داد که نمونه های آسفالتی حاوی بیوچار با بازده انتقال توان %۷۲/۹۴ نسبت به مخلوط های آسفالتی معمولی عملکرد بهتری دارند. به کارگیری بیوچار در روسازی هایی که در آن تجهیزات تولید و انتقال انرژی بکار رفته و از سامانه های شارژ بی سیم استفاده می شود، نه تنها موجب افزایش بازده انتقال توان می شود، بلکه با کاهش ردپای کربنی و بهره گیری از منابع تجدیدپذیر، گامی موثر در جهت تحقق اهداف توسعه پایدار و صنعت سبز محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

بیوچار ، زیست محیطی ، روسازی آسفالتی ، خودرو های برقی ، توان القایی