تاثیر کیفیت روسازی آسفالتی و تغییر رفتار رانندگان در کاهش انتشار آلاینده ها (مطالعه موردی: محور قم–کاشان)

این پژوهش چارچوبی یکپارچه برای ارزیابی نقش نگهداری روسازی های آسفالتی در کاهش انتشار آلاینده ها و ارتقای ایمنی ارائه می دهد. در این پژوهش با استفاده از داده های میدانی و مدل سازی رفتار رانندگان، الگوهای انحراف از مسیر حرکت رانندگان، نوسان سرعت و ترمزهای رانندگان در مواجهه با خرابی استخراج و به عنوان شاخص های رفتاری ورودی مدل های انتشار به کار گرفته شدند. برای تبدیل تغییرات رفتاری به مقادیر تقریبی انتشار (ذرات معلق، Co۲،Nox) و مصرف انرژی، ضرایب و روابط مستخرج از مطالعات پیشین در ادبیات موضوع و محاسبه انتشارآلایندگی های وسایل نقلیه به کار گرفته شد؛ بدین ترتیب ارتباط غیرمستقیم میان وضعیت روسازی، رفتارهای انحرافی رانندگان و بار آلایندگی کمی سازی شد. سپس چند سناریوی نگهداری پیشگیرانه (مانند لکه گیری موضعی و روکش سطحی) تعریف و اثر هر سناریو بر کاهش تولید آلاینده ها و کاهش احتمال رویدادهای ناایمن مدل سازی و مقایسه گردید. نتایج نشان می دهد اقدامات هدفمند نگهداری در نقاط با تراکم بالای انحرافات رانندگی می تواند موجب کاهش قابل توجهی در نوسانات سرعت، تعداد ترمزهای شدید و در نتیجه مصرف سوخت و انتشار آلاینده ها گردد؛ همچنین این اقدامات به طور هم زمان ریسک وقوع رفتارهای نامنطبق با ایمنی را کاهش می دهند. در نهایت، ادغام شاخص های انتشار و ایمنی در فرایند اولویت بندی نگهداری، چارچوبی عملیاتی برای تعیین بهینه منابع و تدوین سیاست های نگهداری سبز فراهم می آورد و با راهبردهای مدیریت زیست محیطی در بخش راه و حمل ونقل مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

نگهداری روسازی ، خرابی های آسفالتی ، رفتار راننده ، مدل لوجیت ، انتشار آلاینده ها