استفاده بی رویه از قارچ کش های آزولی در کشاورزی و محیط زیست، و ایجاد مقاومت دارویی در قارچ های آسپرژیلوس و تاثیر متقابل آن بر انسان

هدف و زمینه: قارچ های جنس آسپرژیلوس، به ویژه آسپرژیلوس فومیگاتوس، از عوامل اصلی بروز آسپرژیلوزیس مهاجم در بیماران دارای نقص ایمنی هستند. در سال های اخیر، استفاده گسترده از قارچ کش های آزولی در کشاورزی موجب ظهور و گسترش سویه های مقاوم به این داروها در محیط زیست شده است. این پدیده درمان عفونت های قارچی انسانی را با چالش جدی مواجه ساخته و نگرانی های بالینی و بهداشتی گسترده ای ایجاد کرده است. روش کار: در این مطالعه مروری، منابع معتبر علمی بررسی و تحلیل شده اند تا مکانیسم های مقاومت دارویی در گونه های آسپرژیلوس و ارتباط آن با مصرف قارچ کش های آزولی در بخش کشاورزی شناسایی و تبیین شود. یافته ها: بررسی ها نشان می دهد که مقاومت دارویی در آسپرژیلوس ها عمدتا ناشی از جهش در ژن cyp۵۱A، افزایش بیان پمپ های خروجی دارو، و تغییر در نفوذپذیری غشای سلولی است. شواهد علمی، وجود ارتباط مستقیم بین مصرف قارچ کش های آزولی در کشاورزی و بروز مقاومت دارویی در ایزوله های انسانی را تایید می کنند. نتیجه گیری: با توجه به افزایش مقاومت آزولی در سویه های محیطی و بالینی آسپرژیلوس، اتخاذ رویکردی چندجانبه برای کنترل این بحران ضروری است. راهکارهایی مانند محدودسازی مصرف قارچ کش های آزولی، پایش مداوم محیطی، و آموزش تخصصی در حوزه بهداشت و کشاورزی می تواند در کاهش فشار انتخابی بر جمعیت های قارچی و کنترل مقاومت دارویی موثر باشد.

کلیدواژه ها:

آسپرژیلوس ، قارچ کش ، کشاورزی ، مقاومت آزولی