حرکت سبز، زندگی پایدار: تحلیل عاملی تلفیق فضای سبز شهری با سیستم حمل ونقل پایدار

زمینه و هدف: رشد شتابان شهرنشینی و توسعه سیستم های حمل ونقل، تاثیرات عمیقی بر محیط زیست و سلامت عمومی برجای گذاشته است. تلفیق فضای سبز شهری با سیستم های حمل ونقل پایدار به عنوان راهبردی برای کاهش این تاثیرات منفی و دستیابی به شهرهای پایدار مطرح می باشد. این پژوهش با هدف اولویت بندی معیارهای موثر در تلفیق فضای سبز با سیستم حمل ونقل پایدار و سنجش نگرش شهروندان نسبت به این موضوع انجام شد. روش: این مطالعه به روش توصیفی-پیمایشی و با رویکرد ترکیبی انجام گرفت. داده ها از طریق پرسشنامه جمع آوری گردید. تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و به کارگیری روش های آمار توصیفی، آزمون T تک نمونه ای و تحلیل عاملی اکتشافی انجام شد. یافته ها: یافته ها نشان داد معیار «کاهش آلودگی هوا» با میانگین ۴.۳۸، بالاترین اولویت را از دیدگاه شهروندان دارد. پس از آن، معیارهای «افزایش تمایل به حمل ونقل عمومی» (۴.۰۱) و «افزایش سلامت عمومی» (۳.۹۴) در رتبه های بعدی قرار گرفتند. نتایج آزمون T نشان داد که ۱۲ معیار از ۱۳ معیار به طور معناداری بالاتر از حد متوسط ارزیابی شده اند (۰۵/۰>p). همچنین، تحلیل عاملی اکتشافی وجود چهار بعد اصلی شامل «دسترسی و تحرک پایدار»، «سلامت و محیط زیست»، «جذابیت و وضعیت موجود» و «کارایی سیستم» را در تلفیق فضای سبز و حمل ونقل پایدار تایید کرد که در مجموع ۸۰.۶۸ درصد از واریانس را تبیین می کنند. نتیجه گیری: تلفیق فضای سبز و سیستم حمل ونقل پایدار نه تنها یک ضرورت زیست محیطی، بلکه پاسخی به دغدغه های اصلی شهروندان در حوزه سلامت و کیفیت زندگی است. اولویت بالای معیارهای مرتبط با سلامت و محیط زیست در این پژوهش، لزوم توجه سیاستگذاران و برنامه ریزان شهری به ابعاد انسانی و سلامتی پروژه های توسعه شهری را خاطرنشان می سازد. بر اساس یافته ها، اقدامات آتی باید بر کاهش آلودگی هوا و افزایش تمایل به استفاده از حمل ونقل عمومی متمرکز شوند.

کلیدواژه ها:

محیط زیست شهری ، فضای سبز شهری ، حمل ونقل پایدار ، تحلیل عاملی ، پایداری شهری ، نگرش سنجی