ارزیابی اقتصادی و زیست محیطی استفاده از حلال های آلی عمیق (DES) در فرآیند لیچینگ کالکوپیریت

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 56

فایل این مقاله در 7 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

NCECM03_206

تاریخ نمایه سازی: 25 خرداد 1405

چکیده مقاله:

هدف و زمینه: کالکوپیریت به عنوان اصلی ترین منبع تامین مس، در روش های متداول پیرومتالورژی و هیدرومتالورژی با چالش هایی مانند مصرف بالای انرژی، تولید گازهای آلاینده و پسماندهای اسیدی روبه رو است. حلال های آلی عمیق (DES) به دلیل پایداری، امکان طراحی ساختار، و قابلیت بازیافت، به عنوان گزینه ای نویدبخش برای جایگزینی حلال ها و الکترولیت های مرسوم در لیچینگ مطرح شده اند. این مقاله مروری با هدف ارزیابی اقتصادی و زیست محیطی استفاده از DES در فرآیند لیچینگ کالکوپیریت و تبیین مزایا و محدودیت های آن در مقایسه با فناوری های موجود تدوین شده است. روش کار: این پژوهش به صورت مطالعه مروری انجام شد. مقالات مرتبط با لیچینگ کالکوپیریت در حضور انواع DES بر اساس ارتباط موضوعی و گزارش شاخص های فنی، اقتصادی و زیست محیطی انتخاب و اطلاعات کلیدی آن ها استخراج و به صورت مقایسه ای تحلیل شد. یافته ها: بررسی مطالعات نشان داد استفاده از DES در بسیاری از موارد سبب افزایش بازده انحلال کالکوپیریت، کاهش دما و زمان فرآیند و کاهش نیاز به مواد شیمیایی خورنده می شود. همچنین، قابلیت بازیافت حلال و کاهش تولید پساب های اسیدی در بخش قابل توجهی از کارها گزارش شده است. با این حال، هزینه اولیه برخی از DESها، گرانروی بالا و نبود داده های کافی در مقیاس صنعتی، از مهم ترین چالش های مطرح شده در ارزیابی اقتصادی و زیست محیطی هستند. نتیجه گیری: نتایج این مرور نشان می دهد که DES می تواند رویکردی مناسب برای توسعه فرآیندهای لیچینگ کالکوپیریت با کارایی بالاتر و اثرات زیست محیطی کمتر باشد، به ویژه در صورت بهینه سازی فرمولاسیون و طراحی مسیرهای بازیافت حلال. با این وجود، انجام مطالعات پایلوت و صنعتی همراه با تحلیل های فنی–اقتصادی و ارزیابی چرخه عمر برای امکان سنجی به کارگیری گسترده این سامانه ها ضروری است.

نویسندگان

محمد حاجی زاده درزه کنانی

دانشجوی دکترای مهندسی معدن – فرآوری مواد معدنی، دانشکده معدن و مواد، دانشگاه تربیت مدرس

محمدرضا عزیزی کاسین

دانشجوی دکترای مهندسی معدن – فرآوری مواد معدنی، دانشکده معدن و مواد، دانشگاه تربیت مدرس