مروری بر فرآیندهای اکسیداسیون پیشرفته در تجزیه و معدنی سازی آلاینده های مقاوم در آب: تمرکز بر شیرین کننده مصنوعی سوکرالوز

حضور پایدار آلاینده های آلی نوظهور، به ویژه شیرین کننده مصنوعی سوکرالوز، در چرخه آب های محیطی، پیامدهای نگران کننده ای برای اکوسیستم های آبی و سلامت عمومی به همراه داشته است. پایداری شیمیایی بالا و مقاومت این ترکیبات در برابر تجزیه در سیستم های تصفیه فاضلاب متعارف، ورود گسترده آن ها به منابع آب سطحی و زیرزمینی و در نهایت، بروز اثرات سمی بلندمدت را موجب شده است. در پاسخ، فرآیندهای اکسیداسیون پیشرفته (AOPs-advanced oxidation process) به عنوان راهکارهای نوین و کارآمد مطرح شده اند که از طریق تولید گونه های اکسیدکننده قدرتمند، به ویژه رادیکال های هیدروکسیل، قادر به تخریب موثر این آلاینده های مقاوم هستند. در این میان، سامانه ترکیبی ازن/پراکسید هیدروژن (O۳/H۲O۲) یا پروکسون، با ایجاد یک اثر هم افزایانه و تسریع تولید رادیکال های هیدروکسیل از طریق تجزیه کاتالیزوری ازن، نه تنها کارایی اکسیداسیون را به طور چشمگیری افزایش می دهد، بلکه پتانسیل تشکیل محصولات جانبی نامطلوب مانند برومات را نیز کاهش می دهد. در این مطالعه سعی شد با بررسی جامع مطالعات صورت گرفته، عوامل موثر بر جهت حذف و معدنی سازی آلاینده های آلی مقاوم مشخص شود. نتایج نشان داد عوامل موثر بر تجزیه و معدنی سازی این آلاینده ها در فرایند شامل غلظت اکسیدانت، نوع آلاینده، pH، غلظت آلاینده و زمان ماند است. نتیجه بیانگر آن است که فرایند پراکسون به عنوان یکی از روش های اکسیداسیون پیشرفته توانایی بالایی در حذف و معدنی سازی آلاینده های آلی مقاوم از جمله سوکرالوز دارد.

کلیدواژه ها:

سوکرالوز ، پراکسون ، اکسیداسیون پیشرفته ، حذف و معدنی سازی