ارزیابی اقتصادی پروژه های آبگرمکن با استفاده از پنل های خورشیدی

در این پژوهش، امکان سنجی فنی، اقتصادی و زیست محیطی استفاده از آبگرمکن های خورشیدی در شهر شیبان مورد بررسی قرار گرفت. برای این منظور، دو سناریو با پیکربندی مستقل (هر یک در دو حالت با سطح کلکتور متفاوت: ۲ و ۳ مترمربع) شبیه سازی و تحلیل شدند. نتایج نشان داد که در سناریوی اول، افزایش سطح کلکتور تاثیر مستقیمی بر صرفه جویی انرژی و کاهش انتشار دی اکسیدکربن دارد؛ به طوری که در حالت با کلکتور ۳ مترمربع، سالانه ۱۷۲۷ کیلووات ساعت صرفه جویی انرژی و بیش از ۱۱۵۰ کیلوگرم کاهش انتشار گازهای گلخانه ای حاصل شد، در حالی که در سیستم با کلکتور ۲ مترمربع، این مقادیر به ترتیب ۱۱۴۹ کیلووات ساعت و ۷۶۵ کیلوگرم بود. در سناریوی دوم، آبگرمکن خورشیدی فاقد توجیه اقتصادی بود و از منظر زیست محیطی نیز کارایی کمتری در کاهش انتشار گازهای گلخانه ای نسبت به سناریوی اول نشان داد. از دیدگاه اقتصادی، نرخ بازده داخلی (IRR) در سناریوی اول (حالت اول) ۱۸.۸۱% و در حالت دوم ۱۷.۵۳% برآورد شد که نشان دهنده توجیه پذیری بالاتر سناریوی اول است. تحلیل سناریوهای خوش بینانه، واقع بینانه و بدبینانه نیز بیانگر آن است که کاهش نرخ بهره یا هزینه های سرمایه گذاری می تواند دوره بازگشت سرمایه را تا ۲ سال کاهش دهد، در حالی که افزایش این عوامل می تواند منجر به منفی شدن ارزش فعلی خالص (NPV) در سناریوی دوم گردد. آبگرمکن گازی در مقایسه با آبگرمکن خورشیدی (با سیستم پشتیبان گازی) نیز دارای توجیه اقتصادی نبوده. نقطه سر به سر این دو محصول برابر با ۷۰۲.۹ تومان بر مترمکعب برآورد شده است. در مجموع، یافته ها حاکی از آن است که استفاده از آبگرمکن های خورشیدی، به ویژه در مقیاس بزرگ تر، علاوه بر مزایای زیست محیطی، از نظر اقتصادی و با وجود سیستم پشتیبان برقی قابل توجیه بوده و با اتخاذ سیاست های حمایتی، افزایش نرخ گاز و بهینه سازی طراحی، می توان از آبگرمکن خورشیدی با سیستم پشتیبان گازی نیز به عنوان یک راهکار پایدار در مدیریت انرژی خانگی بهره برد.

کلیدواژه ها:

نرم افزار TSOL ، کلکتور خورشیدی ، نرخ بازده داخلی ، ارزش خالص فعلی