نقش نهادهای کلان سیاست گذار در ارتقای حکمرانی سبز: از تنظیم گری سنتی تا سیاست گذاری شبکه ای

هدف و زمینه: با تشدید بحران های زیست محیطی در نتیجه گسترش صنایع و افزایش تهدیدات ناشی از تغییرات اقلیمی، بازنگری در الگوهای حکمرانی عمومی به ضرورتی اجتناب ناپذیر تبدیل شده است. حکمرانی سبز به عنوان رویکردی نوین بر هم افزایی و میان اهداف زیست محیطی، توسعه اقتصادی و عدالت اجتماعی تاکید دارد. این مطالعه بر نقش نهادهای کلان سیاست گذار در عبور از تنظیم گری سنتی به سیاست گذاری شبکه ای تمرکز می کند. روش کار: این مطالعه با روش تحلیلی – تطبیقی انجام شده است. در بخش تحلیلی داده ها و اسناد حقوقی مرتبط با حکمرانی سبز گردآوری و براساس شاخص هایی مانند شفافیت نهادی، میزان مشارکت ذی نفعان، کارآمدی ابزارهای حاکمیتی و سطح نوآوری نهادی مورد بررسی قرار گرفت، در بخش تطبیقی این شاخص ها میان چند واحد منتخب مورد مطالعه قرار گرفتند تا شباهت ها و تفاوت ها آشکار شوند. یافته ها: نتایج این مطالعه نشان داد که در کشورهای توسعه یافته به دلیل گرایش به سیاست گذاری شبکه ای مفهوم حکمرانی سبز توسعه زیادی پیدا کرده است. نتیجه گیری: عبور از تنظیم گری سنتی به سیاست گذاری شبکه ای برای توسعه و تقویت حکمرانی سبز ضروری است زیرا باعث مشارکت بیشتر ذی نفعان و نوآوری نهادی و اثربخشی ابزارهای سیاست گذاری می شود.

کلیدواژه ها:

حکمرانی سبز ، تنظیم گری سنتی ، سیاست گذاری شبکه ای