پذیرش هوش مصنوعی در مدیریت انرژی: بررسی نقش آمادگی فناوری، مزایای ادراک شده، محدودیتهای مالی و آگاهی با تاکید بر قصد رفتاری

هدف و زمینه: پیشرفت در هوش مصنوعی (AI) پتانسیل قابل توجهی برای مدیریت انرژی در مراکز آموزشی دارد، اما ادغام موثر هوش مصنوعی در برنامه های توسعه پایدار به تمایل به استفاده از هوش مصنوعی بستگی دارد. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر آمادگی فناوری، مزایای درک شده، محدودیت مالی و آگاهی از تاثیر بر قصد استفاده آتی از هوش مصنوعی در مدیریت انرژی با نقش میانجی قصد پذیرش (مورد مطالعه مدارس ابتدایی شهر دهدشت) می باشد. روش کار: پژوهش حاضر به لحاظ هدف کاربردی و از نوع توصیفی-همبستگی می باشد. جامعه آماری تحقیق حاضر را معلمان مدارس ابتدایی شهر دهدشت به تعداد ۳۰۰ نفر تشکیل می دهند. با توجه به محدود بودن و مشخص بودن حجم نمونه از فرمول کوکران برای تعیین حجم نمونه استفاده می شود و ۱۶۹ نفر به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. ابزار جمع آوری داده ها در این پژوهش، پرسشنامه می باشد. در این پژوهش برای سنجش متغیرها از پرسشنامه ای مشتمل بر شامل ۳۱ گویه استفاده می شود که روایی آن به شیوه صوری و سازه ای و پایایی آن بر اساس آلفای کرونباخ برای کل پرسشنامه با ضریب ۰/۸۱۱ تایید شد. داده های گردآوری شده بر اساس تحلیل مسیر معادلات ساختاری در نرم افزار PLS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد که آمادگی فناوری، مزایای درک شده و آگاهی از تاثیر بر قصد استفاده آتی از هوش مصنوعی در مدیریت انرژی تاثیر مثبت و معنا دار دارند و محدودیت مالی بر قصد استفاده آتی از هوش مصنوعی در مدیریت انرژی تاثیر منفی و معنا دار دارد. همچنین نقش میانجی قصد پذیرش در رابطه آمادگی فناوری، مزایای درک شده، محدودیت مالی و آگاهی از تاثیر بر قصد استفاده آتی مورد تایید واقع شد. نتیجه گیری: این تحقیق در کنار دستاوردهای نظری خود، پیامدهای مهم سیاسی و عملی را برای سیاست گذاران و مدیران مراکز آموزشی ارائه می دهد. استراتژی های پذیرش هوش مصنوعی باید در برنامه های بلندمدت مد نظر قرار گیرد و سیاست گذاران باید سیاست هایی را برای حمایت از ابتکارات پایدار مبتنی بر هوش مصنوعی ایجاد کنند و در زیرساخت های هوش مصنوعی، بر روی آموزش سرمایه گذاری کنند.

کلیدواژه ها:

آمادگی فناوری ، مزایای درک شده ، محدودیت مالی ، آگاهی از تاثیر ، هوش مصنوعی