بررسی غلظت و توزیع مکانی ذرات معلق PM۱۰ و PM۲.۵ در شهر تهران طی ماه های تیر و مهر سال ۱۴۰۴

هدف و زمینه: کیفیت هوا در کلان شهری مانند تهران تحت تاثیر مجموعه ای از عوامل اقلیمی، توپوگرافی و منابع ثابت و متحرک آلاینده قرار دارد. ذرات معلق PM۱۰ و PM۲.۵ از مهم ترین آلاینده های تاثیرگذار بر سلامت شهروندان هستند. روش کار: در این پژوهش، داده های ساعتی دو ماه تیر و مهر سال ۱۴۰۴ (بر اساس فایل پایش ارائه شده) تحلیل شده است. از میان ۲۲ ایستگاه، تنها ایستگاه هایی انتخاب شدند که هر دو آلاینده را ثبت کرده بودند؛ ۱۲ ایستگاه در تیرماه و ۱۴ ایستگاه در مهر ماه. یافته ها: میانگین غلظت PM۱۰ در تیرماه ۱۲۵.۳۷ و در مهر ماه ۹۸.۷۳ میکروگرم بر مترمکعب و میانگین PM۲.۵ به ترتیب ۳۴.۰۳ و ۳۵.۸۳ میکروگرم بر مترمکعب بود. بررسی نقشه های پهنه بندی نشان داد که مناطق جنوبی و جنوب غربی (به ویژه ۱۷، ۱۸ و ۱۹) بیشترین آلودگی را دارند. نتیجه گیری: این یافته ها با نتایج پژوهش های معتبر درباره توزیع آلاینده ها در شهر تهران همخوانی داشت. همچنین نتایج نشان می دهد که منبع غالب آلودگی در تابستان گردوغبار و در پاییز احتراق سوخت است.

کلیدواژه ها:

ذرات معلقPM۱۰ ، ذرات معلق PM۲.۵ ، آلودگی ذرات ، پهنه بندی آلودگی ، توزیع مکانی ذرات ، کیفیت هوا