سلامت معنوی در تعامل پرستاری: مروری نظام مند
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 56
فایل این مقاله در 5 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
HCSCONF13_025
تاریخ نمایه سازی: 25 خرداد 1405
چکیده مقاله:
مقدمه: سلامت معنوی ابعاد مختلف زندگی را با همدیگر هماهنگ کرده و کارکرد روانی و سازگاری را تقویت می کند. کیفیت زندگی می تواند تحت تاثیر عوامل روحی-روانی و محیط های شغلی قرار گیرد. درک و ادغام این مفهوم در فرآیند مراقبت، می تواند کیفیت تعامل پرستار-بیمار و پیامدهای سلامت را متحول سازد. این مطالعه با هدف تبیین مفهوم سلامت معنوی، بررسی تاثیر آن بر تعامل پرستاری و شناسایی راهکارهای ارتقای آن در محیط های بالینی انجام شده است. مواد و روش ها: این پژوهش یک مطالعه مروری نظام مند است. با جستجو در پایگاه های اطلاعاتی PubMed، Scopus، SID و Magiran با استفاده از کلیدواژه های فارسی و انگلیسی شامل "سلامت معنوی"، "پرستاری"، "مراقبت معنوی"، "تعامل پرستار-بیمار" و "مراقبت کل نگر"، مقالات منتشر شده از سال ۱۳۹۵ تا ۱۴۰۲ گردآوری شد. در نهایت، ۱۸ مقاله مرتبط بر اساس معیارهای ورود و خروج انتخاب و مورد تحلیل محتوای کیفی قرار گرفتند. نتایج: یافته ها در سه محور اصلی دسته بندی شدند: ۱. سلامت معنوی پرستاران: سطح بالاتر سلامت معنوی در پرستاران با افزایش تاب آوری، کاهش فرسودگی شغلی، احساس معنا در کار و تعهد حرفه ای بیشتر مرتبط بود. ۲. تعامل مراقبتی: پرستاران با سلامت معنوی خوب از مهارت های ارتباطی همدلانه بیشتر، گوش دادن فعال تر و ارائه مراقبت جامع و محوریت بر بیمار در تعامل با بیماران و همراهانشان بهره مند بودند. این پرستاران بهتر قادر به شناسایی و پاسخگویی به نیازهای معنوی بیمار بودند. ۳. پیامدها و راهکارها: ادغام بعد معنوی در مراقبت منجر به افزایش رضایت بیمار، بهبود همکاری در روند درمان و ارتقای کیفیت زندگی می شود. راهکارهای عملی برای تقویت این بعد شامل آموزش مکتوب در ابعاد معنوی مراقبت، ایجاد محیط کار حمایتگر، ترویج خودبازتاب و مدیتیشن و ایجاد فضای گفت وگوی معنوی در محیط بالینی است. نتیجه گیری: سلامت معنوی به عنوان مولفه ای حیاتی و تسهیل کننده در تعامل پرستاری محسوب می شود. سرمایه گذاری در ارتقای سلامت معنوی پرستاران و گنجاندن آن در آموزش و عمل بالینی نه تنها به بهزیستی حرفه ای پرستاران کمک می کند بلکه پایه اساسی ارائه مراقبت واقعی، انسان محور و جامع را تقویت می کند. پیشنهاد می شود برنامه های مداخله ای در این حوزه طراحی و اثربخشی آن ها در محیط های واقعی بهداشتی ارزیابی شود.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
لیلا ابراهیمی شیخ شبانی
مربی پرستاری، دانشکده علوم پزشکی میبد، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد، یزد، ایران