تاثیر تمرینات ترکیبی هوازی و مقاومتی بر بهبود عملکرد جسمانی و کیفیت زندگی در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲

هدف: دیابت نوع ۲ با کاهش ظرفیت جسمانی، خستگی و افت کیفیت زندگی همراه است. این مطالعه با هدف بررسی تاثیر تمرینات ترکیبی هوازی و مقاومتی بر بهبود عملکرد جسمانی، کاهش خستگی و ارتقای کیفیت زندگی در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ انجام شد. مواد و روش ها: این پژوهش یک مطالعه نیمه تجربی با ۶۰ بیمار مبتلا به دیابت نوع ۲ (۳۰ نفر در گروه مداخله و ۳۰ نفر در گروه کنترل) در بازه سنی ۵۰ تا ۶۰ سال بود. گروه مداخله به مدت ۱۲ هفته، ۳ جلسه در هفته برنامه تمرینی ترکیبی شامل ۲ جلسه هوازی (پیاده روی یا دوچرخه سواری با شدت ۵۰-۷۰% حداکثر ضربان قلب) و ۱ جلسه مقاومتی (با شدت ۵۰-۷۰% یک تکرار بیشینه) انجام دادند. داده ها از طریق تست راه رفتن ۶ دقیقه ای (۶MWT) برای سنجش ظرفیت عملکردی، مقیاس خستگی Chalder Fatigue Scale برای ارزیابی شدت خستگی، و پرسشنامه کیفیت زندگی WHOQOL-BREF جمع آوری شد. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون t مستقل و ANOVA با سطح معنی داری (۰۱/۰ p<) انجام شد. نتایج: گروه مداخله در مقایسه با گروه کنترل بهبود معنی داری در فاصله طی شده در تست ۶MWT (از ۳۸۰ متر به ۴۴۰ متر، ۰۱/۰p=)، کاهش نمرات خستگی در مقیاس Chalder (۰۲/۰p=) و افزایش نمرات کلی کیفیت زندگی در WHOQOL-BREF (۰۱/۰ p<) نشان داد. زیرمقیاس های سلامت جسمانی و روانی در WHOQOL-BREF نیز بهبود معنی داری داشتند (۰۵/۰ p<). هیچ عارضه جانبی مرتبط با تمرینات گزارش نشد و پایبندی به برنامه بیش از ۹۰% بود. نتیجه گیری: تمرینات ترکیبی هوازی و مقاومتی به عنوان مداخله ای ایمن و موثر می توانند عملکرد جسمانی و کیفیت زندگی بیماران دیابتی نوع ۲ را بهبود بخشند. پیشنهاد می شود این برنامه ها در پروتکل های توان بخشی و برنامه های سلامت عمومی برای مدیریت دیابت ادغام شوند.

کلیدواژه ها:

تمرینات ترکیبی ، دیابت نوع ۲ ، ظرفیت عملکردی ، خستگی ، کیفیت زندگی