مدل سازی نقش تنظیم هیجان و کارکردهای اجرایی در پیش بینی تاب آوری تحصیلی و سازگاری اجتماعی در کودکان و نوجوانان: یک مطالعه تلفیقی مبتنی بر الگوی روابط ساختاری (SEM)

این پژوهش با هدف بررسی روابط بین تنظیم هیجان، کارکردهای اجرایی، تاب آوری تحصیلی و سازگاری اجتماعی و همچنین تبیین نقش میانجی گر کارکردهای اجرایی در رابطه تنظیم هیجان و تاب آوری تحصیلی، و نقش میانجی گر تنظیم هیجان در رابطه کارکردهای اجرایی و سازگاری اجتماعی انجام شد. روش پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی با رویکرد مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) بود و جامعه آماری شامل ۳۵۰ دانش آموز (N=۳۵۰) بود که با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای سنجش مورد استفاده شامل پرسشنامه های استاندارد تنظیم هیجان، کارکردهای اجرایی، تاب آوری تحصیلی و سازگاری اجتماعی بود. نتایج تحلیل داده ها نشان داد که تنظیم هیجان و کارکردهای اجرایی به طور مستقیم و مثبت، تاب آوری تحصیلی و سازگاری اجتماعی را پیش بینی می کنند. همچنین، یافته ها حاکی از آن بود که کارکردهای اجرایی به عنوان متغیر میانجی در رابطه بین تنظیم هیجان و تاب آوری تحصیلی عمل می کند و تنظیم هیجان نیز نقش میانجی گر را در رابطه بین کارکردهای اجرایی و سازگاری اجتماعی ایفا می نماید. مدل نهایی پژوهش توانست بخش قابل توجهی از واریانس تاب آوری تحصیلی (R²=۰.۶۲) و سازگاری اجتماعی (R²=۰.۵۸) را تبیین کند. این نتایج بر اهمیت توجه به توسعه مهارت های تنظیم هیجان و تقویت کارکردهای اجرایی در محیط های آموزشی و تربیتی برای ارتقاء تاب آوری تحصیلی و سازگاری اجتماعی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

تنظیم هیجان ، کارکردهای اجرایی ، تاب آوری تحصیلی ، سازگاری اجتماعی ، مدل سازی معادلات ساختاری